Mηχανικές κινήσεις Κερασία μου.
Πριν τον ύπνο-περιγραφή.Ανοίγεις διάπλατα τις μπαλκονόπορτες,κοιτάς τα φώτα των σπιτιών,από τότε που ήσουν κοριτσάκι αναρωτιόσουν τι κάνουν οι άνθρωποι πίσω από τις κλειστές πόρτες.Πας στο μπάνιο.Το σπίτι σου είναι ζεστό,ευτυχώς.Ακούς Σωκράτη,με πνίγεις,Στέλλα είναι αλλιώτικα εδώ και από λάθος μπορεί να σωθώ.Γδύνεσαι.Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη,οι ουλές,οι ραγάδες,τα κοκκινισμένα μάτια.Πλένεις το πρόσωπό σου,τα χέρια σου,βουρτσίζεις τα δόντια σου,χτενίζεις τα μαλλιά σου.Βγήκε η ρίζα,πολλές λευκές τρίχες,δε σε νοιάζει.Σιγά.Σκουπίζεις γύρω γύρω το νιπτήρα.Αναστεναγμός.
Πίσω στην κάμαρα.Κλείνεις τις μπαλκονόπορτες,πίνεις νερό,ξαπλώνεις.Σβήνεις το φως.
Κλείνεις τα μάτια.
"Ωραία που είναι η ζωή ε Κατερίνα;"
¨Καλή είναι"
(από τα Κόκκινα Φανάρια)
Κάποτε με φώναζαν Κερασίαbelle...

Με πόση ένταση και πάθος
γίνονται πρώτοι οι τελευταίοι...

Όταν ήμουν φοιτήτρια και ο καιρός ήταν τέτοιος,δηλαδή σπάνια στην ανατολική Αγγλία,βγαίναμε και διαβάζαμε έξω,στο γρασίδι.Τέσσερα-πέντε κορίτσια με γυμνά πόδια,σημειώσεις στο χέρι,με ψιλά στο χέρι πέρα δώθε στο μηχάνημα για παγωτό.
Κοιτάζαμε τα αγόρια που έπαιζαν μπάλα πιο πέρα,πιάναμε κουβέντα με γνωστούς
από την εστία που πήγαιναν για μάθημα ή στην πόλη για ψώνια.Αν δεν είχαμε λεφτά
για παγωτό,τρώγαμε digestive biscuits,με σοκολάτα γάλακτος η Νίκη και η Ελένη,πικρή
εγώ,σκέτα η Μαρία.Τραγουδούσαμε θυμάμαι,από ποπ αηδίες μέχρι Θεοδωράκη.Μια φορά
σκοτείνιασε ξαφνικά και άνοιξαν οι ουρανοί και δεν κουνηθήκαμε,κάτσαμε και βραχήκαμε
και μυρίζαμε το γρασίδι.
Μαλώσαμε την τελευταία χρονιά,για έναν ηλίθιο λόγο,όπως κάνουν συνήθως οι γυναίκες.
Δεν ξαναμιλήσαμε.Και ξεχάσαμε τα μεθυσμένα ξενύχτια,ξεχάσαμε τα μαγειρέματα,τα κλάματα,τους μαραθώνιους trivial,τους εφήμερους έρωτες,πως η μια περίμενε την άλλη μετά από κάθε εξέταση,πως η μια κράταγε το μέτωπο της άλλης για να κάνει εμετό όταν είχε πιει πολύ,εκείνο το ταξίδι στο Παρίσι,τα υστερικά γέλια.Ανταλλάξαμε πικρά λόγια.
Ακόμα με πονάει.'Εχουν περάσει από τότε έξι ή εφτά χρόνια.
Ο χωρισμός αυτός μου στοίχισε περισσότερο από χωρισμούς από σχέσεις.Και η πληγή δεν έχει ακόμα επουλωθεί.
Όταν έχει τέτοιες μέρες έξω,δεν μπορώ να ξεχάσω...

Το τραγούδι της Τσέρυ(παραλλαγή,στίχοι Νίκος Κολλάρος)

Σ' είδα ξανά στο μαγαζί
να πίνεις σε μια σκοτεινή γωνία
τα δυο σου μάτια μες στην αγωνία
με κάρφωσαν την ύστατη στιγμή

Σε είδα πάλι να κερνάς
το ίδιο κόκκινο κρασί σ' άλλη κυρία
φαίνεται όλες πως τις λες "λατρεία"
μα αλλού λατρεύεις κι άλλα προσκυνάς

Τι περιμένεις μίλα μου
είμαι στο χείλος του γκρεμού
και που να πάρει
εσύ κι εγώ ζευγάρι
κι ας γίνει ο χαμός του χαμού
Τι περιμένεις μίλα μου
είμαι στο χείλος του γκρεμού
στην ελεύθερή μας πτώση
ποιος θεός να με γλυτώσει
απ΄τη νύχτα του κατακλυσμού

Ακόμα που θυμάμαι που σε μύρισα,γύρισα
μια βόλτα μου χες πει θα ναι
μόνο όταν μεθάς θυμάσαι
που να σαι

Όταν κοιτάζω να κοιτάς
μη μου κάνεις πως αλλού ρεμβάζεις
όταν κοιτάς αλλού αναστενάζεις
καρφώνεσαι,κολλάς και δε μιλάς

Κοίτα με που να πάρει η ευχή
θα τρελαθείς σου λέω με τ άρωμά μου
Λέγε με Τσέρυ,με τ΄όνομά μου
κρυώνω πάντα τέτοια εποχή

(διαβάζεται δίπλα στο παράθυρο,φορώντας κιμονό με καφέ βαρύ στο χέρι,ξημερώματα)

Να παίζει το ραδιόφωνο τραγούδια για το τίποτα γραμμένα..τακτοποιώ τα μπουκάλια με τα αρώματα.Heure bleu σπάνια,Amarige όταν πήγαινα πανεπιστήμιο,Angel το βράδυ, Yoυth Dew δεν μου πάει αλλά μου θυμίζει πολλά,Coco μου θυμίζει Σαλονίκη,Οrganza Indecence έχει καταργηθεί άρα με μέτρο,Αgent Provocateur από το Βερολίνο ,ναι είναι σέξυ αλλά κάτι δε μου πάει καλά,Τresor ταιριάζει με μάλλινα κασκώλ και γάντια.Μαύρο eyeliner Angelheart,κραγιόν Dolce Vita,Tangier,Times Square και Gipsy,τα μπεζ με χλωμαίνουν,τα σκούρα με αγριεύουν,τα Chanel rouge noir χείλη με κάνουν βαμπίρ,τα ροζ με κάνουν φτηνιάρα γαμώτο,τι νόημα έχει αφού στο τέλος της βραδιάς είμαι μουτζουρωμένη και με χείλη σκασμένα,sepia ink,espresso ink,black plum ink eyeliner,κραγιόν με ονόματα κιρ ρουαγιάλ και καμένη ζάχαρη,υπόσχονται τα μπουκάλια,πόσο καιρό έχω να βάλω άσπρο πουκάμισο,κάποτε τα φορούσα,κάποτε έβαζα και κοσμήματα και δικτυωτά καλσόν,κάποτε μπορεί και να με αγαπούσες έστω και για μια στιγμή και να μύριζες τα σεντόνια μου,το ραδιόφωνο παίζει Ενρίκο Καρούζο,δεν θα τον ακούσουμε μαζί,ποτέ δεν θα ακούσουμε μαζί μουσική,δε θα σου πω πως ζαλίζομαι,ζαλίζομαι,δεν θα δούμε το σινεμά ο παράδεισος,κάποτε διάβαζα πολύ,μου αρέσουν τα ταξίδια με το τραίνο όταν βρέχει,που αγόρασα καινούρια καπαρντίνα και μια βροχή δεν έβρεξε ο Θεός.

Το σπίτι της γιαγιάς μου μοιάζει με κουτί.Έχει υγρασία,παλιά μπακίρια, έχει ξεμείνει ένα ημερολόγιο,αυτό με τις παροιμίες πίσω από τα χαρτάκια.Το μπάνιο είναι ο εφιάλτης του κλειστοφοβικού.Φωτογραφίες από γάμους.Μια δική της φωτογραφία.Καστανή ήταν,ντυμένη στα λευκά εκείνη τη μέρα,θα τανε γιορτή;Δεν έχει θέρμανση.Μια τσαγέρα πάνω στη σόμπα πετρελαίου.Η κουζίνα.Παράθυρο με θέα στο βουνό,χιόνια.Σαν οθόνη κινηματογράφου.
Στην άκρη του οικοπέδου,ένα κοτέτσι.Και μια συκιά.
Πρωί.Ξηρό δέρμα και πρησμένα χείλη.Άρα είμαι εγώ η γυναίκα η μοιραία,η πρώτη η μετέπειτα κι όμως η τελευταία;
Όλοι ένα ρόλο παίζουμε.Δεν μπορώ να κοιμηθώ και ας νυστάζω.Κρυώνω και ας κάνει ζέστη.
Είναι ώρες που δεν με αντέχω.Δεν είναι μια απ'αυτές τώρα.
Καμιά φορά είναι πιο σοφό να μη λες τίποτα...

Χαρά Θεού σήμερα. Άνοιξη.Μέλισσες.Η φύση γιορτάζει.Αναγέννηση.Οργασμός της γης.
Κι εγώ ανάμεσα σε χαρτιά και σημειώσεις.
Το να γράφεις είναι ουσιαστικά αυτομαστίγωμα.Είναι μοναχικό,ψυχοφθόρο.Δεν έχει διαφορά από τη γέννα,αν εξαιρέσεις τους πόνους βέβαια.Απλά ο εγκέφαλος γίνεται μήτρα που ματώνει.Η μόνη λύση είναι να πεις"σιγά μωρέ,δεν κάτω και κάτι το σπουδαίο,τους δαίμονες μου ξορκίζω".Τουλάχιστον σε μένα πιάνει.Γιατί αν μπω σε όλο το τριπάκι,πάω χάθηκα, θα με βρείτε Δρομοκαιτειο μεριά.
Ο ήλιος είναι σκληρό πράγμα.Φωτίζει ελαττώματα,δοκιμάζει αντοχές.
Θέλω να πετάξω από πάνω μου τα περιττά.Περιττά ρούχα,κοσμήματα,υπάρχοντα.Περιττούς έρωτες και πόνους.
Τουλάχιστον έχω ακόμη την πολυτέλεια της όσφρησης,της γεύσης και κυρίως της αφής.Δεν μπορούν να μου την πάρουν.

Η νέα μου εμμονή είναι ο Γιώργος Ιωάννου.Διαβάστε τον αξίζει.Ο άνθρωπος από κεχριμπάρι και κηρομαστίχα,γράφει Ο Γιώργος Μανιώτης.
Παραθέτω ένα ποίημα του Νίκου Φωκά,γραμμένο αμέσως μετά το θάνατό του Ιωάννου.
"Πάει μου πες ο Γιώργος.
¨Ομως αυτός ο θάνατος συνταυτίζεται θαρρείς
με κάθε απώλεια στον κόσμο μας,κάθε θάνατο
καθώς ένα καινούριο μέτρημα τριγύρω μας τελειώνει.
Πεθαίνει ας πούμε ένα παιδί, πεθαίνει ένας γέροντας
πεθαίνει μια πόρνη στο δρόμο,ένας δικός μας στην κλινική-
Οποιος πεθαίνει πεθαίνει πάντα ο Γιώργος Ιωάννου".

Πάει έφυγε το τραίνο...
η μαύρη Φορντ,το πουλί, ο Άστορ Πιατσόλα,το κορίτσι με τα κυριακάτικά του με το ανοιξιάτικο αεράκι του Επιταφίου.Έφυγαν τα τραίνα της Γερμανίας με τους μετανάστες από τους σταθμούς των τραίνων, τα νερά από τις μπουγάδες, ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Γκρέτα Γκάρμπο,φαγώθηκαν και τα τελευταία ψίχουλα από το γλυκό της Κυριακής.Ο Γιώργος Ζαμπέτας άφησε τα χίλια περιστέρια να πετάξουν από το κλουβί.Ο Ρασπούτιν ήπιε ακόμα ένα σαν σε μνημόσυνο παρέα με τη Μαρία Στιούαρτ και το Μικρό Πρίγκιπα.
Πότισα τα βασιλικά μου και έβγαλα ένα φουστάνι από τη ντουλάπα,σεμιζιέ,κέδρο μυρίζει.
Όλοι στο θάνατο είμαστε ίσοι,κάτω απ' τη φούστα του Δερβίση.

Κάνουν σεξ οι νεραιδες,τα ξωτικά και τα λοιπά συμπαθή πλάσματα;
Δεν ξέρω γιατί λαμβάνω συνέχεια mail με τους λεπτούς και ευγενικούς τίτλους"bigger and harder erections"και τα συναφή.Καλέ μου φίλε,δεν έχω πέος,άρα δεν έχω και στύση.Δεν μου σηκώνεται,πως να το πω.
Θέλουν κάτι να μου πουν που εγώ αδυνατώ να εννοήσω;¨Αντε μην εκνευριστώ γιατί ξωτικό ξωτικό αλλά λίγο θέλει για να μου βγει η πουτανιά η ευλογημένη.
Θα μου πεις,σβήστα και μη σε νοιάζει,ή μήπως κάπου σε τσινάει το όλο γεγονότο για άλλο λόγο;
Αυτά προς το παρόν δικά μου.Και όσον αφορά τους διαφημιστές όλων αυτών των φαρμάκων,ας προσέξουν μην κουνήσω το μαγικό μου ραβδάκι και δεν τους ξανασηκωθεί ποτέ!

Πλαζ Βούλας.Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις;Βόλτα κατά μήκος της παραλίας,μεσημέρι.5 θαρραλέοι ή θαραλλέες κολυμπούσαν,άλλοι έπαιζαν διάφορα παιχνίδια.Αλλά ουσιαστικά,απεραντοσύνη,τουλάχιστον όσο επιτρέπει η συγκεκριμένη πλαζ.
Μάζεψα δυο χούφτες κοχύλια.Τραγουδούσα δυνατά 'Αmado mio".To εννοούσα.Το εννοούσα το ρημάδι.Πίσσα στα παπούτσια μου.Καλά να πάθεις Τσερυ,λευκά παπούτσια χορού στην παραλία;
Με χτύπησε ο αλατισμένος αέρας,ήθελα να με ρουφήξουν τα κύματα.Όχι,όχι πνιγμός.Ούτε θάνατος.Κάτι πιο βαθύ,σαν ένωση με το υγρό στοιχείο,ή στοιχειό.
Πρησμένη κοιλιά και πρησμένο στήθος.Πριν την έμμηνο ρύση,επιστημονικά.Κατακράτηση υγρών.Καταβρόχθιση τσηζκεικ κεράσι και βατόμουρο από το κουτί.
Αχ βρε παλιομισοφόρια...

Η γυναίκα που πέθανε δυο φορές.Το καινούριο μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου.
Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών,η γνωστή ηθοποιός του Εθνικού Ελένη Παπαδάκη συλλήφθηκε και εκτελέστηκε.Αλλά η μοίρα της το χε να πεθάνει δυό φορές.
Δεν πέθανε τότε. Στο νεκροτομείο ο αδερφός της αναγνώρισε ένα άλλο πτώμα από την ταραχή του.Εκείνη έζησε.
Βασίζεται σε αληθινή ιστορία,όντως υπήρχαν μαρτυρίες ότι έζησε.(Κάτι σαν την ελληνίδα Αναστασία Ρομανόφ).
Διαβάζεται απνευστί.
Διαβάστε το μυθιστόρημα αυτό,του πραγματικά μεγάλου συγγραφέα και στιχουργού.
Σαν πρόγραμμα παλιάς παράστασης,ντυμένη Οφηλία.

Άσκηση στο σεμινάριο δημιουργικής γραφής.
Γράψτε μια παράγραφο ξεχνώντας την ελληνική γλώσσα,ξεχνώντας ότι τη μάθατε,ξεχάστε κανόνες συντακτικού,γραμματικής,ορθογραφίας.Και γράψτε μια είδηση που θα μπει στα ψιλά των εφημερίδων.Αλλά προσοχή,το θέμα να γίνει κατανοητό.

Βερνίκι νυχιών χρώματος "στην πραγματικότητα δεν είμαι σερβιτόρα" υφής πηχτής σούπας τοξική δηλητηρίαση σε συνδυασμό φλόγας μάρκας γνωστού πολυκαταστήματος κέντρου Αθηνών και περιχώρων.Γυναίκα θύμα 34 ετών ξανθιά μαύρες ρίζες θεραπευτήριο Ερυθρός Σταυρός σε κώμα.Δηλώσεις εσιώπησαν μέχρι πρότινος.

Στον ύπνο μου έρχονται
και μου δίνουν φωτιά για τον καπνό μου
ζεστοί,αχνός πολύχρωμος
και μαύρες νυχτερίδες ο κόσμος τους
μέδουσες,αγκάθια,
μελάνι,άκαρποι αετοί
ζάχαρη μαζί και πεταλίδες

Γυναίκες που φορούν αράχνες μεσοφόρια
παιδιά αφίλητα στιλπνά
με δάφνες στα μαλλιά τους
πάνω σε άλογα τυφλά
κι αστέρια στο άγγιγμά τους

Σκληροί σαν όστρακα μαζί και ζελατίνη.
Σ'ένα ταξίμι ατέλειωτο
στον κήπο του Τσιτσάνη
Είναι δικοί μου οι διάβολοι
σταυρός μου και λιβάνι.

Ιερουσαλήμ και Τάρταρα
Σέίριος,Αγία Πετρούπολη,
αγκίστρι,αέναο χάδι.

Κρυώνω,και όσο νερό και να πιω η δίψα δε σβήνει.Και ας κρυώνω,είμαι ντυμένη ελαφριά,και με τα παράθυρα ορθάνοιχτα.Δοκιμάζω τις αντοχές μου.
Πόσο θα αντέξεις,ηλίθιο πλάσμα;Ε;Πόσο;

Ξεκινάς πρωί από το σπίτι σου για να πας μια ρημαδοβόλτα,να πιεις έναν καφέ στο παγκάκι,να παρατηρήσεις τους περαστικούς,ίσως να δοκιμάσεις ένα καινούριο κραγιόν,να αγοράσεις ένα βιβλίο.Φοράς ένα μάλλινο φόρεμα,μια ζακέτα,κάλτσες μάλλινες μέχρι το γόνατο(έχει σημασία αυτό).Εισαι σεμνότατη δηλαδή.Κοιτάς τη δουλειά σου,όπως κάνεις συνήθως.Και αρχίζουν οι γύρω να κεντάνε χαριτωμένα."Έτοιμη για γαμήσι είσαι μωρό μου,τίποτα δε σου λείπει.".Το αγνοείς,πας παρακάτω.Συμβαίνουν αυτά,σωστά;Περπατάς παρακάτω,ακούς διάφορα παρόμοια.
Δεν είναι δικαίωμα κάθε γυναίκας να περπατάει στο δρόμο με την ησυχία της γαμώτο;
Αλλάζω θέμα.Θυμάστε τον 984;'Οταν άνοιξε;
Θυμάμαι να κάθομαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου,να παίζω μόνη μου με μια παλιά κούκλα,να της χτενίζω τα μαλλιά ίσως.Έπαιζε Κραουνάκη συνήθως,κυκλοφορώ κι οπλοφορώ,τα σκουριασμένα χείλια(τι δίσκος κι αυτός,ε;)την έξοδο κινδύνου."Πως γίνανε τα λόγια μας παράς που δεν περνάει;",το τραγούδι που με περιγράφει απόλυτα,αν ήξερες τις νύχτες μου ποιο ρεύμα τις φυσάει,θα μ' έπαιρνες στα χέρια σου σαν κάτι που σκορπάει,ζήτα μου ότι θες(αυτό δε μ'άρεσε και τόσο θυμάμαι),και τόσα άλλα...
Πώς γίνανε τα λόγια μας παράς που δεν περνάει λοιπόν;

Βαρέθηκα τα πολλά λόγια και τις φαμφάρες.Θέλω έργα.Βαρέθηκα τα εγώ,την υπεροψία,το λατρέψτε με.Τους τζάμπα μάγκες,και καλά.Τους πολύξερους.Θέλω έργα,αποδείξεις.
Ξέρω πως δε θα τα πάρω.Ούτε εγώ ούτε κανένας μας.

Πόσα κατεστραμμένα βράδια μετράς πεζοδρόμια στη Κηφισίας
δυο δυο τα βήματά σου αλφάδια
στενά ταξίδια φαντασίας
στις ερημιές και στα σκοτάδια
η νύχτα εσύ κι η πολιτεία
πρόσωπα σβησμένα άδεια που περιφέρουν την ανία

Ολα είναι ψεύτικα τα χάδια στην πεθαμένη Κηφισίας
γεύση από φτηνή σαμπάνια γέλιο από άνοστα αστεία
κι εσύ αποκομμένη μόνη
χαμένη μες στην αηδία
ψάχνεις μια γεύση σαν αφιόνι
ηθοποιός από βουβή ταινία...

Τώρα που είναι άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν
τη νύχτα με ζαλίζουνε τα αγόρια όταν σφυρίζουν
κι όταν στα μάτια τους κοιτώ μου λένε καλησπέρα
μα εγώ δεν έχω τι να πω,σφυρίζω στον αγέρα
Κάπου υπάρχει η αγάπη μου
μα δεν ξέρω ποια 'ναι
κάπου υπάρχει η αγάπη μου
μα δεν ξέρω που
θα την γυρέψω στα χαρτιά,θα την γυρέψω στ' άστρα
μα σαν τη βρω,τ' ορκίζομαι,πως θα ντυθώ μεσ' στα άσπρα...

Σήμερα δύσκολα θα μου χαλάσει η διάθεση.Γράφω ανάμεσα σε ξεσκονόπανα,χλωρίνες και βετέξ.Τι ωραία που είναι να έχεις καθαρό σπίτι!Καθαρά,βαμβακερά,σιδερωμένα σεντόνια.
Φρέσκο καφέ το πρωί.
Ένα ζεστό μπάνιο το βράδυ.Να σου χαμογελάει ένα μωρό στο δρόμο.Η μυρωδιά της μάνας σου.
Στο δρόμο είδα ανθισμένα δέντρα,βερυκοκιές;Δεν ξέρω.Καθαρίζω και ακούω Βέμπο,σκέφτομαι τα αλαφροισκιωτα κορίτσια να γράφουν στα ημερολόγιά τους για την δική τους αγάπη με σιελ μελάνι,μπρούμυτα,με σταυρωμένα τα πόδια.Με φόρα στον ουρανό.Τρώνε μανταρίνια και φτύνουν τα κουκούτσια.
Σήμερα τίποτα δεν μου χαλάει τη διάθεση.Γιατί πολύ απλά,σήμερα είδα για πρώτη φορά ανθισμένες μαργαρίτες.

Μ.Χ

Είσαι ο πατέρας μου και ο φωτεινός μου ήρωας
ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι
ανυποψίαστος και αγνός
που μέσα σε τόση βρωμιά και δυσωδία
κατόρθωσες να μείνεις
καθαρότερος και από νυφιάτικο σεντόνι,
σ' 'εναν τόπο σπαρμένο με αγκάθια.

Σε βλέπω στα κακόφημα μπαρ
να καθαγιάζεις τα ποτά των αμαρτωλών
σχεδόν νιώθω το χέρι σου ζεστό να με καθοδηγεί
να με κρατάει αγκαλιά στα λασπόνερα
για να μη βρέξω τα καινούρια μου παπούτσια

Σε βλέπω να μου γνέφεις απ το Σειριο
να μου τραγουδάς ¨Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι"
την ώρα που με ταπεινώνουν με σπέρμα σαρκοβόροι εραστές
την ώρα που με καταβροχθίζει το πλήθος
μου απλώνεις το μπράτσο σου για να πάμε βόλτα
μου προσφέρεις από εκείνα τα τσιγάρα σου με το λευκο φίλτρο.

Ξερνάει πάνω μου η πόλη κι εγώ σφίγγω τα δόντια
τους φωνάζω αντέχω ακόμα,αντέχω ακόμα μαλάκες
και είσαι εκεί και σκουπίζεις τα δάκρυά μου με το μαντίλι σου.

Έχω βάλει το δικό σου πιάτο στο τραπέζι.

Φορέματα,ένας Σειληνός στην ακολουθία του Επιταφίου και φυστικοβούτυρο.

Χτες μετά από μήνες κοιμήθηκα ήρεμα,χωρίς διακοπές.Χωρίς φρουδικά και γιουνγκικά όνειρα.Γύρισα στο σπίτι αργά,κουρασμένη.Έσερνα,κουβαλούσα σαν σταυρό τους πονεμένους,κι αν ακουστεί μελο,σταματήστε να διαβάζετε.Έφτιαξα καφέ και έφαγα φυστικοβούτυρο από το βαζάκι με το κουτάλι.Το καλό,το ασημένιο,της προίκας μου,το σκαλιστό.Είχα αγοράσει το βιβλίο αφιέρωμα στον Γιώργο Ιωάννου και τον "Τελευταίο Τσάρο"του Ρατζίνσκυ.(Μεγάλο κόλλημα οι τσάροι και ο Ρασπούτιν της Κερασονεραιδας,περιμένει μάλλον να την επαναγκαταστήσουν στο δικαιωματικό της θρόνο.Ναι.)Κοίταζα τα φώτα της Πεντέλης από την κουζίνα.Τα ξημερώματα γίνομαι ηδονοβλεψίας σαν τον Τζίμυ Στιούαρτ στον Σιωπηλό Μάρτυρα του Χίτσκοκ αλλά δε βλέπω τίποτα ενδιαφέρον.Μεγάλη απογοήτευση αυτό.
Ντους και ύπνος.¨Εκανα την προσευχή μου.Ζητώ συγγνώμη από αριστερούς και άθεους.¨Η μάλλον,δε ζητάω συγγνώμη από κανέναν.Μετά σκέφτηκα το Μάνο Χατζιδάκι.Πάντα μου έρχεται στο μυαλό σε συγκεκριμένες στιγμές.΄΄Εκλαψα.Σείριος και η τρελή του φεγγαριού.
Έχω κόλλημα με τη μόδα.Δως μου το Vogue και πάρε μου την ψυχή.Έχω ξοδέψει απίστευτα λεφτά για δαντέλες και μουσελίνες και κασμίρια.Σκοτίστηκα.
Στις βιτρίνες του Άττικα.Τις πιο όμορφες αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μαλακισμένη πόλη.
Μια τσάντα Lulu Guinness.Σε σχήμα κουτιού.Ένα ζαχαροπλαστείο και ένα παιδί να κοιτάει απ το παράθυρο.Όταν είμαι στενοχωρημένη και κάνει κρύο πάω στα ζαχαροπλαστεία και τρώω κρεμ μπρυλέ.
Γιώργος Ιωάννου.Γροθιά στο στομάχι.Θεσσαλονίκη,δεκαετία του πενήντα.Κοσμοκαλόγερος.Και ένας καθημερινός άνθρωπος."Πεθαίνει νέος εκείνος που αγαπούν οι ουρανοί".Μάλιστα.Τίποτα λοιπόν δεν άλλαξε,κύριε Γιώργο.Τίποτα.Η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει.

"Άνθρωποι τιποτένιοι με κατατυραννούν.
Κι εγώ ευγενικός,όλο σε υποχώρηση,
τον οίκτο τους επιζητώ πάση θυσία.
Για όλα φταίω εγώ και κρύβομαι
για όλα τρέμω,ολόκληρη η ενοχή δική μου".

Σήμερα δυο στίχοι μου έχουν καρφωθεί στο μυαλό.Ο γνωστός του Σεφέρη"όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει"(εγώ προσωπικά νιώθω ότι μου τρώει τις σάρκες σαν τον χιτώνα που έφαγε τον Ηρακλη.Ναι,ο Νέστος,ο κένταυρος,κλπ)και το γνωστό προφητικό του Ρασούλη "χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά".