Monday, May 07, 2007

Νοτιάδες

Από όλα τα τραγούδια
αγαπούσα πιο πολύ τα λαικά
τα τραγούδια έχουν αλλάξει
κι έτσι τώρα δε με ζαχαρώνουν πια.

Ο άνεμος στο πρόσωπό μου στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου.Ξερά χόρτα και άδειοι δρόμοι-έχω ημικρανίες,δεν έχω τίποτα,προχώρα.
Έπιασαν τον τάδε στα πράσα με τη Βουλγάρα στο μαγαζί.Λεγόταν πως...Αθάνατη ελληνική επαρχία.Είμαι μέρος σου και είσαι δικό μου.
Φαντάζομαι ασημένια ψάρια στη θάλασσα.Βαθιά, σε αγέλες.Σε κοπάδια,σαν τους ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να πουν.
Οι νοτιάδες φέρνουν τρέλα στο μυαλό.Τρελαίνει κόσμο ο λίβας.Θα βρέξει χώμα.
Μοιάζει με εκπλήρωση μιας προφητείας.Την βροχή από ακρίδες,ίσως. Ή το αίμα. Ή τα νεκρά παιδιά.
Ντρέπομαι να σε κοιτάξω.Γλυκά,απ'την άκρη των χειλιών,ψιθυρίζω.Τα βράδια ξανάρχεσαι.
Με παίρνεις ταξίδια και την αυγή ξαναγυρνάμε-κρυφά,να μη μας δουν,να μη μας αγαπήσουν.
Σήμερα δε θα έρθουν εφημερίδες.

3 comments:

zero said...

Κοιτα πλακα...
τοσο ομορφο ποστ και κανενας δεν σχολιαζει.
Απο το πρωι περιμενω να δω αν θα σχολιασει κανενας.
Τι να πω...
Πολυ ομορφο ποστ Cherry μου.

ζερο.

Cherryfairy said...

σε ευχαριστώ Ζέρο -μπορεί όμως και να το διαβάζουν μερικοί.

Μαρικάκι... said...

Καλησπέρα.. Ναι, cherry, έχεις δίκιο...Μπορεί να το διαβάζουν - όπως εγώ ανελλιπώς - και απλά να μη σχολιάζουν...Τα σέβη μου