Thursday, September 17, 2009

ατμος ρυζιου

στην Αθήνα είμαι ξανά μια επαρχιώτισσα. Τι κι αν γεννήθηκα πικρά μέσα στην αλμύρα-είναι ξένη η πόλη, είναι ξένοι οι δρόμοι, είναι ξένοι οι άνθρωποι, σε κοιτούν απειλητικά, χαιδεύουν απειλητικά τις κλειδώσεις των δακτύλων τους, τρίβουν τις γροθιές τους.
Το Λαύριο περίμενε την ατομική βόμβα, έλεγες σε λίγο θα βγει στον ουρανό το μανιτάρι της Χιροσίμα ,μια γκρίζα μέδουσα, μια μολυσμένη τσιχλόφουσκα, και θα ξεράσει πάνω μου.
Έτρεμα, έτρεμα τη μυρωδιά της, την υφή της, τη φύση της.
Και στη βρώμικη ζακέτα μου -ένα δώρο μιας γυναίκας που έφυγε, που της άρεσαν τα παξιμάδια και το μέλι το θυμαρίσιο, οι πόροι μου σπάραξαν. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα.
Νόμισα πως είμαι βαμπίρ. Έσφιξα τα δόντια και έκλεισα τα μάτια. Ονειρεύτηκα πως δεν ήσουν εκεί, τρόμαξα λίγο, ένα τσιγάρο, το γνώριμο σούρσιμο, το βουητό μιας τηλεόρασης, η ανοησία η ίδια, στα μάτια του μυαλού μου.Χάνομαι.
Ψάχνω την ηρεμία μου σε ρίζες μπαμπού και ορυζώνες.
Το πρωινό δεν ήταν φιλικό. Τα βλέμματα των περαστικών έκοβαν μέσα μου μικρά κόκκινα σημάδια σε σχήμα σταυρού.
Φόρεσα το κρύομου βλέμμα. Έπιασε.
Ο Βιζυηνός από μια εκκλησία με κοίταξε συγκαταβατικά.

4 comments:

Ε-αυτέ said...

Προφανώς αγαπητή, αυτοί που είναι μια στάσιμη εικόνα, το βλέμμα τους χαίρει από κατανόηση μη οφελιμιστική.

αν με νοείς..

ΜΑΡΙΑ said...

Eπιτελους...επεστρεψες!

ΜΑΡΙΑ said...

εδω και δυο χρονια που σε...ανακαλυψα..περιγραφεις οσα νιωθω με τις λεξεις σου,το να σε διαβαζω ηταν και ειναι ενα ειδος παρηγοριας,σαν κατι να μοιραζομαστε κι ας μην το ξερεις,παντα χαμογελω σαν συμφωνια.....

candyblue said...

den nomizo na yparxei alli gynaika pou na thymamai poy na grafei toso oraia oso esy

kata thn gnvmh mou panta.
Milas poly mesa moy.Eisai polu konta moy.
Kalimera