Thursday, October 04, 2007

Πόλη των Αγγέλων

Ξαναγύρισες έμαθα.Άφησες την πόλη με το ποτάμι και το χιόνι και ξαναγύρισες στα παλιά σου λημέρια.
Trader Joe's,οι φίλοι σου που δεν είναι φίλοι σου,οι νύχτες με σκόνες και κάψουλες που σπας και ρουφάς το εσωτερικό,τα ατελείωτα τσιγάρα,τα καθρεφτάκια και οι ληγμένες πιστωτικές,η βελόνα,the needle and the damage done.
Δεν υπήρχε γυρισμός,έτσι;Ένα διάλειμμα ήταν.
Θα συνεχίσουν τα τηλεφωνήματα μέσα στη νύχτα,οι ασυναρτησίες,τα ψέματα,οι υποσχέσεις που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ,τα τατουάζ που κάνεις μόνος σου με ξυράφια και μελάνι από μπικ.
και οι υποσχέσεις.Πως θα με πας στην πόλη με το ποτάμι.
Δεν πας στον ωκεανό και δεν αφήνεις το κύμα να σε κάνει να συνέλθεις.Ακούς Άσιμο και Θανάση και Σωκράτη μόνος στο έρημο σπίτι ζαλισμένος και πίνεις κατά λάθος το κατακάθι απ'τον ελληνικό.
Είπες,4 φωτογραφίες σου,με σώζουν.Το άρωμά σου,έμειναν δυο σταγόνες.Και ξανά υποσχέσεις.Τα παλιά βιβλιοπωλεία και τα περιοδικά life.Το παγωτό candycane και το νοικοκυριό μας και το πλυσταριό που θα μου φτιάξεις με το μεγάλο παράθυρο.Τα ξανθά σου μαλλιά μου γκρίζαραν και η φαγούρα,ξύνεσαι με την αγκράφα της ζώνης και κάνεις και άλλες πληγές.
Και ξέχασες.Τα κλεφτά μας φιλιά στην πλατεία και το 24ωρο περίπτερο.Που με βοηθούσες να ντυθώ και φιλούσες τον αυχένα μου.Τα ιδρωμένα μας σεντόνια.Τα καθαρά σου μάτια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που σε λερώνει,οι σπασμοί σου τη νύχτα,τα μπουκάλια Absolut σκορπισμένα στο πάτωμα κι εσύ να γελάς,να γελάς όπως τότε,που μας σύστησαν και ήμασταν 5 χρονών και πάντα σου έκανα τα χατίρια.

3 comments:

inner silence said...

Γλυκό ποστάκι...
Ωραίο feeling

marquee de mud said...

ελα ρε;

υγ κι εμενα ηρθε και εφυγε και ερχεται και φευγει και δεν μου μιλαει πια, παρα μονο ενα κρυο "ευχαριστω, marquee μου" οταν της στελνω τα χρονια πολλα για τα γενεθλια της.αυτη ποτε δεν μου ευχεται πια.και ξερεις δεν εφταιγα εγω οταν πρωτοεφυγε. απλα δεν ξανανοιξα εκεινη την ρημαδα την κερκοπορτα οσες φορες κι αν την ξαναχτυπησε.δεν ξερεις ποσο ηθελα να την ανοιξω.δεν ξερεις ποσο ηθελα να ειναι κερκοπορτα ονομα και πραμα.αλλα μονο λιγο ανοιγε ετσι για να δω λιγο χαμογελο, λιγο το χερι της να με χαϊδεψει και λιγο το ποδι της που εμπαινε σφηνα και εμποδιο για να μην την ξανακλεισω. δεν την κραταγα εγω κλειστη αλλα ολα εκεινα τα δικα της ερειπια απο πισω να τα βλεπω μονο εγω κι εκεινη απλα να με μισει ολο και περισσοτερο καθε μερα. αλλα δεν εφυγα εγω πρωτος αυτη εφυγε.

και δεν μου μιλαει πια.τρελλος κοσμος...

Cherryfairy said...

inner silence ευχαριστώ.
μαρκήσιε,σε καταλαβαίνω.η ρημάδα η κερκόπορτα...