Thursday, February 21, 2008

στα παλιά μεταλλεία



βούλιαζα σιγά σιγά στα βράχια και διάβαζα ένα σημείωμα

δικό σου με κωδικούς αριθμούς

δεν ξέρω αν με έσωσαν

το μέρος που μεγάλωσα είχε αλλάξει και οι άνθρωποι δεν είχαν που να περπατήσουν

η θάλασσα όμως ήταν ίδια καθάρια και κρυστάλλινη

σαν το σώμα σου το αγγελικό

τα πόδια μου βούλιαζαν στο πέλαγο μια πέτρα πλήγωνε την πλάτη

το αιμα έσμιγε με τους αχινούς τα φύκια τις πεταλίδες

κι εσύ μακρινός ξεχασμένος σε σειρήνες με ακουγες να κλαιω και δεν κινούσες.

2 comments:

Sakis said...

Σαν ποιητική περιγραφή νυχτερινού εφιάλτη, μου φάνηκε... :(

Cherryfairy said...

ναι,αυτό ακριβώς ήταν!