Ο έρωτας της Ευδοκίας με το Λοχία είναι καταδικασμένος.
Μια δεκαεπτάχρονη πόρνη,που γελάει γάργαρα αλλά ταυτόχρονα και γεμάτη απορία.Ο Λοχίας που τα χει βάλει με τον κόσμο όλο.Ο Νταβατζής.Η μεθυσμένη ηλικιωμένη πόρνη.
"Κανείς μας δε γλυτώνει".
Η κάψα του μεσημεριού και μια κάμαρα φωτισμένη,με τα παράθυρα ανοιχτά.Η κάμαρά της μπορεί να με κάνει να κλαίω.Μου θυμίζει αμέτρητες κρεβατοκάμαρες με φτηνά έπιπλα της δεκαετίας του 70 που έχω δει κι εγώ.Τα νάυλον φτηνιάρικα κομπινεζόν της.
"Κορώνα.Γαλόνια.Σταυρός.Να προσέχεις το σταυρό".Πετάνε τα πουλιά γιατί προαισθάνονται την τραγωδία.
Η Ευδοκία γελάει σα να ναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Είναι φυλακισμένοι στο πάθος τους.Δαγκώνονται όταν φιλιούνται.Από τον έρωτα που κυριεύει χωρίς έλεος.
Ο περίγυρός της τη δηλητηριάζει.Είναι ακόμα ένα κορίτσι που φοβάται να κοιμηθεί μόνο.
Η ζέστη κατεβαίνει και καίει,χωρίς έλεος και εκείνη.Μεσημέρι.Στρατώνες.Μιζέρια.
"Κανείς μας δε γλυτώνει".Τα προφητικά λόγια της γριας πουτάνας.
Πάνε να συναντήσουν τη μοίρα τους.Ευθεία μπροστά.
Ασπρόμαυρο τελευταίο πλάνο,πορεία μέσα στη νύχτα.
Έχει έναν κομμένο καρπό και παραλίγο να καταπιεί γυαλιά.Δε θα ξαναγελάσει πια.
Φορούσε λευκό φουστάνι.Ξανά μια παρθένα προς τη θυσία.
Πάντα υπάρχει τίμημα.Πάντα.
Και στον πάτο ενός φλυτζανιού γράφτηκε η μοίρα.

εκπτώσεις.
στην ψυχή;μπορεί.η ηρεμία σε κάνει να νιώθεις σα να ξυπνάς από νάρκωση του χειρουργείου-εκτός της δίψας.
είσαι γυμνός,ξαπλωμένος σε ένα άβολο κρεβάτι αλλά δε σε νοιάζει,εισπνοή εκπνοή,πιασμένα μέλη,σκέψη καθαρή λίγο πριν ξανακοιμηθείς,θες να πεις κάτι αλλά δεν το λες,τα σεντόνια μοιάζουν σα να ναι χάρτινα,ακούς αλλά δεν ακούς,και κοιμάσαι ξανά χωρίς όνειρα.
αναρωτιέμαι αν υπάρχει παγωτό λευκή σοκολάτα.
νιώθω χαμένη σε λαβύρινθο,σαν εκείνους που έχουν σε κήπους.
φτιάχνει ο κόσμος τις βαλίτσες του.για χωριά,για νησιά.Ακούω τα λουκέτα να κλείνουν.
Τα παγάκια να κουδουνίζουν στα ποτήρια.
και όπως πάντα,ανάποδη,θέλω να ξανάρθει ο χειμώνας.Βαρέθηκα τόσο επίπλαστη καλή διάθεση.
Ήδη.

ήθελα να γράψω πολλά.Και τελικά δεν έγραψα τίποτα.Συνήθως έτσι γίνεται.
Σημειώνω σε κομμάτια χαρτιού και χαρτοπετσέτες.Βάφω και ξεβάφω τα νύχια μου.Κερασί και μαύρη ζάχαρη.
Ακούω ξανά και ξανά τα ίδια τραγούδια.Πολύχρωμες ουτοπίες στα κανάλια.Σαν ηρεμιστικό στην αρχή και σαν διεγερτικό μετά.
Η Τίνκερμπελ κοιμάται πάνω σε ένα φύλλο σφενταμιάς και ξέχασε να πετάει.
Βλέπω ταινίες αργά το βράδυ.Ανθισμένες μανόλιες,ημερολόγια καταστρώματος,b movies,με χαρτομάντιλα στο χέρι,στηριγμένη στον αγκώνα μου,σερβίρω γλυκό του κουταλιού που δεν ξέρω τι ειναι γιατί δεν μου αρέσει σε πελάτες και ποτίζω τα φυτά μου,λευκά με λουλάκι,μακάρι να έπαιζα λίγο με σαπουνόφουσκες,μακάρι κάθε μέρα οι δρόμοι να ήταν στρωμένοι με εκατόφυλλα αλλά ευτυχώς,δεν είναι γιατί θα τα πατούσαν-όπως πάντα,οι βέβηλοι.

Το βράδυ είναι μια δικιά μου ώρα-πριν πάω για ύπνο.
Γδύνομαι και πάω στο μπάνιο-κάνω ντους,παίζω λίγο με το σφουγγάρι και το σαπούνι,ζεστό νερό το χειμώνα,κρύο το καλοκαίρι.Η μπανιέρα είναι κοντή και λίγο στενή για μένα,διπλώνω λίγο τα πόδια.Βουρτσίζω τα δόντια μου στο ντους,πλένω το πρόσωπό μου.
Βγαίνοντας,σπρώχνω πίσω τις βρεγμένες τούφες από το πρόσωπό μου.Πετσέτα,αν ο καθρέφτης έχει ατμούς κάνω σχήματα.
Ανοίγω διάπλατα τα παράθυρα για να φύγει η υγρασία.Αν κάνει κρύο έξω αναπνέω με γουλιές σχεδόν,αέρα.
Οι δικοί μου στο σαλόνι.Ήσυχη κουβέντα,αργά τη νύχτα.Στο βάθος μια τηλεόραση να παίζει λίγο ξεχασμένη,πολιτικές συζητήσεις,ειδήσεις,σπάνια έργα ή ιστορικά ντοκυμανταίρ.
Δεν ενοχλώ,δεν διακόπτω τη δύση της μέρας τους.
Η δική μου κάμαρα,παράθυρα,μπαλκονόπορτες ανοιχτές.Αντίο στη μέρα που φεύγει,καληνύχτα αστέρια,καληνύχτα δέντρα,ταπεινά χορταράκια,αδέσποτα ζώα,πουλάκια στις φωλιές τους,χήρες ηλικιωμένες,μωρά στις κούνιες τους,αλλοδαπές οικιακοί βοηθοί,κορίτσια στα πεζοδρόμια,άυπνοι άπειροι συνοδοιπόροι,νοικοκυρές,κορίτσια που διαβάζουν τα μαθήματά τους,νέοι που διασκεδάζουν.
Νερό,τσιγάρο τελευταίο.
Παίζει το ραδιόφωνο,χαμηλά.Κάθομαι λίγο στην άκρη του κρεβατιού.Κρέμα για την ξηροδερμία.Πρόσωπο με μυρωδιά πράσινου τσαγιού και λεβάντας.Βαριές βλεφαρίδες.
Θυμάσαι μια φορά μικρή,που τις είχες κόψει με ψαλίδι;
Τεντωμένα πόδια και γόνατα.Μελανιές και σημάδια,κάποιες ουλές.
Μουρμούρα από το ραδιόφωνο,το τσιγάρο σβήνει.Ψηλά το κεφάλι.Τελευταίες ειδήσεις της ημέρας.Κάπου παίζει ένα ακορντεόν.
Τελευταία ματιά στο σώμα.
Δεν είμαι ούτε η Ευδοκία,ούτε η Λολίτα,η Ώντρευ Χέπμπουρν,η λαική ηρωίδα του Κραουνάκη,η ξεπεσμένη ντίβα,η Μαρίκα Νίνου,η Φράνσις Φάρμερ.
Είμαι εγώ.Και νυστάζω.Νυστάζω πολύ.Και τις περισσότερες φορές,είτε στο παιδικό μου κρεβάτι στην Αθήνα,ή στο πολύ μεγάλο στα Λουτρά,δεν κοιμάμαι.
Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Κάθε βράδυ βλέπω στον ύπνο μου τον κάμπο.Το Θεσσαλικό.Και δεν έχει σχέση ο Θανάσης που μου κάνει παρέα.Βλέπω τον γκρίζο Πηνειό-ενώ δεν είναι γκρίζος-μάλλον,έχω καιρό να τον δω.Διαβάζω ερμηνείες από Φρόυντ και Γιουνγκ.Δεν έχουν σχέση με τα όνειρά μου.Τι ξέρουν τελικά οι επιστήμονες;Την τύφλα τους.Πολύ απλά.Γράφουν για τον γυναικείο οργασμό και τον Ηράκλειτο-παπαριές.
Να φύγω θέλω.Όχι για το Θεσσαλικό κάμπο,γόνιμο ή ξεραμένο αυτή την εποχή,με την υγρασία και τη ζέστη να σε γραπώνουν ύπουλα με τα δάχτυλά τους για να σου δώσουν το τελευταίο φιλί,σαν τους Dementors στο Χάρρυ Πόττερ.
Και το Αιγαίο με διώχνει φέτος-σαν να μου λέει ψάξε για κάτι άλλο.Είναι το καλύτερο μέρος για αυτή την εποχή βέβαια-απερίγραπτη ομορφιά.Ας μην είμαι τόσο γκρινιάρα.Μου προσφέρεται απλόχερα τόση ομορφιά-το δέρμα μου λάμπει,έχω μια παράξενη ελευθερία-μέχρι που βγαίνω έξω με τα γυαλιά της μυωπίας,κάτι που δεν έκανα ποτέ στο παρελθόν,δεν μου άρεσε ο εαυτός μου με γυαλιά.
Έχω καιρό να γελάσω βέβαια-χαμογελάω,μα δεν γελάω,όπως με τις φίλες μου,τη Γ. και τη Θ.και την Κ.πάνω από τεράστιες ποσότητες καφείνης και γλυκών.
Ισως πάω στο Θεσσαλικό κάμπο το φθινόπωρο.Ίσως πάω και πιο μακριά.
Θα χτυπήσω τα λουστρίνια τα κόκκινα της Ντόροθυ-και θα βρεθώ στο σπίτι,όπου και αν είναι.

Χτες ήμουν το φρέσκο κρέας.Φιλέτο;Ψαρονέφρι;Κάτι άλλο;Δεν ξέρω.
Μπαρ νησιού.Το ξέρω.Πάω συχνά,φεύγω νωρίς.Χτες έκατσα να κάνω παρέα στην Ε.που ήταν μόνη της.Για πρωτη φορά μέχρι τις 5.Κερασμένα ποτά από το μαγαζί.Σφηνάκια από γύρω.Φτηνιάρικο φλερτ-χυδαία υποννοούμενα.Η φίλη μου μεθυσμένη-με ντέρτια.Στην αρχή είχε πλάκα-μετά κουράστηκα.Της έκανα παρέα-έλεγε λόγια καψούρας,έπινε,χόρευε.
Αυτούσιος διάλογος με τον Θ.Την έχει πέσει σε όλες μου τις φίλες-σε μερικές με επιτυχία,σε άλλες όχι.
Θ.
"θα μακρύνω τα μαλλιά μου"
Τσέρυ ή Λ." ..."
Θ."Μου αρέσει"
Τ."Γιατί δε βάφεις και μια τούφα μωβ ή κόκκινη;"
Θ. "Επιχειρηματίας άνθρωπος και θα χω βαμμένο μαλλί;"(Επάγγελμα-βυτιοφόρο)
Τ.¨Ε,ναι δίκιο έχεις"
Θ."Τα προσέχω,βάζω μαλακτικές"
Τ."Εγώ δε βάζω"
Θ."Πιάσε τα μαλλιά μου-δεν είναι πολύ απαλά;"
Τ."Ναι,ναι"(Από μεσα μου-φύγε ή κέρνα,φύγε ή κέρνα)
Φεύγει.
Πάω σε αυτόν που βάζει μουσική."Καφάση έχεις;" Με κοιτάει με το βλέμμα του καγκουρώ.
(Εσωτερικά-βρε άι σιχτίρ.Με κερνάει πούρο,με κερνάει Ούρσους σφηνάκι.Δεν ξέρει να καπνίζει πούρο-το καπνίζει σαν τσιγάρο.)
Τ."Δεν καπνίζεται έτσι το πούρο ρε"
Α.(Που βάζει τη μουσική)¨"Αλλά;"
Τ."Δεν κατεβάζεις τον καπνό ρε" (όρνιο)
Α-βλέμμα κοάλα-εναλλαγή με βλέμμα τι λέει η μουρλή."Δείξε μου"(Βλέμμα λάγνο-του στραβισμού)
Τ.Παίρνει το πούρο,το καπνίζει αδιάφορα.Βλέμμα πέρα βρέχει-άντε και γαμήσου.
Μαγαζάτορας κερνάει ποτά-ευγενικό παιδί,τον ξέρω από πιτσιρίκα."Δεν με καταλαβαίνει η γυναίκα μου"
Τ." Να μην την παντρευόσουνα"
Μαγαζάτορας ή Γ."Δίκιο έχεις"
Χορεύει "Μια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλωνών"-άχαρα.Υπό άλλες συνθήκες θα με πείραζε-τώρα είμαι ζαλισμένη.Και το ζώον ο Α.δεν έχει Στέλιο.
Συνεχίζουν τα ζειμπέκικα.Άχαρα,όλοι.Κι άλλα σφηνάκια,τα χύνω κάτω-θέλω να ξυπνήσω νωρίς.Μητροπάνος,Ρίτα.'Ολοι τύφλα.
Παίνω την Ε. αγκαζέ και την πάω σπίτι της-είδε μια οχιά στο δρόμο-όχι από τις δίποδες,αυτές που έρπουν,και φοβάται.Γυρνάω στο δικό μου σπίτι.
Καφές,ύπνος.
Πρωινό ξύπνημα-λέμε τώρα.Εφημερίδα,μπουγάδα,τα ρούχα μου μυρίζουν αλκοόλ και μπαγιάτικο άρωμα.Κοκτέιλ αρωμάτων μάλλον.Κάνουν μπάνιο στο Tide.
Εγώ κάνω μπάνιο με αφρόλουτρα από δείγματα περιοδικών-λέει κάτι για εκχυλίσματα από ελιά.
Bepanthol για την ξηροδερμία και μια μέρα που πήγε χαμένη.

Τα τραγούδια της Χαρούλας.Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου,τότε,σε ένα φιατάκι,μπλε.
"Μπαμπά,ζαλίζομαι".Τι με ζάλιζε;Οι στροφές ή τα λόγια,"Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή,κι εγώ που σ' έχασα και όλα στα χω δώσει,με κάτι ρέστους θα τη βγάλω ως την αυγή,γιατί μόνο αυτός που έχασε τα πάντα στη ζωή μπορεί να νιώσει";
Κάθε μέρα βλέπω το "Περί ανέμων και υδάτων" στην τηελόραση.Και η ζωή δεν είναι παραμύθι,αλλά μερικές στιγμές της μπορούμε να τις κάνουμε.΄Εστω με ένα ραγισμένο σερβίτσιο,κίτρινο σαν ηλιοτρόπιο.
Όταν βλέπω τη σειρά αυτή,θέλω να καθαρίσω το σπίτι μου.Παρέα με τις γειτόνισσες,να αερίσουμε τις κάμαρες να μπει το φρέσκο βοριαδάκι,να γυαλίσουμε ασημικά,να πλύνουμε κουρτίνες.
Αλλά η ζωή δεν είναι σειρά.Ειδικά στην επαρχία,που οι γείτονες σε κοιτάνε με μισό μάτι και αρχίζουν τα ψιθυρίσματα και τα σπίτια τους ζέχνουν λίπος.Που εξετάζουν την κάθε ίντσα του σώματός σου να δουν αν πάχυνες.
Κοιτάζω την τουαλέτα και τον καθρέφτη που ντύνομαι κάθε πρωί στην κάμαρά μου.
Ψεύτικα κοσμήματα,δώρα από πελάτες,ένα μπουκάλι άδειο κολώνιας,ροδάκινο από το Body Shop (βέβαια) που μου έκαναν δώρο στα 17,το μόνο ενθύμιο από εκείνον τον εφηβικό έρωτα.
Ακόμα μυρίζει.Κοκκαλάκια για τα μαλλιά.Λευκά βότσαλα.Καθρέφτης στολισμένος με κάρτες γύρω γύρω,ένας φούρνος στο Μπρούκλυν,5 σεντς το καρβέλι,βενζινάδικο στον αμερικάνικο νότο,τρεις μαυροντυμένες κοπέλες σε ένα δάσος,περιτριγυρισμένες από την ομίχλη.
Κατά τα άλλα, έχει απαγορευτικό και νοσταλγώ κάτι ξεχασμένες κουβέντες και ψίθυρους.

Ο αέρας φυσάει,το κύμα φτάνει μέχρι τις εγκαταλελειμμένες καμπίνες,αγριεμένο,καπνίζω Καρέλια,και στην πρωινή μου βόλτα στην παραλία ανακάλυψα:Το κύμα είχε ξεβράσει τα εξής σήμερα:Καπάκια από χλωρίνες,(ως συνήθως),ένα παιδικό παπούτσι γαλάζιο,ένα κίτρινο σφουγγάρι μπάνιου και ένα νεκρό πουλί.Γκρίζο.Το μόνο μη φθαρμένο.
Κάνει κρύο αλλά ιδρώνω.
Όλα γκρίζα.Κι εγώ λιμάρω τα νύχια μου με λίμα που έχει πάνω μωβ αστερίες.
Κι όταν μάθω να σ΄αντέχω τότε δε θα θέλω να σε έχω πια...

Ο Γιάννης Ξανθούλης με μια νεροκολοκύθα στο χέρι στον κήπο του,στο κέντρο της Αθήνας.
"Μετα την ηλικία των πενήντα τελειώνει η εποποιία της τυρόπιτας και αρχίζει η εποποιία της χοληστερίνης.Είναι επειδή ο προορισμός μας αρχίζει σιγά σιγά να τελειώνει και η φύση δεν μας θέλει.Γι' αυτό μας στέλνει ότι κακό υπάρχει.Για να μας εκδικηθεί.Και αρχίζουν οι φαλάκρες,οι καρδιοπάθειες,οι καρκίνοι..Είναι λάθος που επεμβαίνει η επιστήμη για να μας διατηρήσει".
Λίγο παρακάτω."Εγώ τον χρόνο τον μετράω από τα ρούχα που φοράω.Και τα κοινόχρηστα που πληρώνω.".
Παρακάτω." Στην οικογένειά μου γελούσαμε πολύ με τους εαυτούς μας.Ήμασταν το πατρόν της γελοιότητας."(Κι εμείς...)
Ο Θάνος Αλεξανδρής σε άρθρο του."Όλοι εσείς που λατρεύετε τη Μπήλιω δεν αντέχετε να βλέπετε γυναίκες χωρίς δεύτερο βρακί να μιλάνε για πάθος.Ίσως μερικοί από σας να βλέπετε τη ζωή που δε ζήσατε."
Αλλά στο κάτω κάτω,ίσως κι εγώ να μην έχω γνώμη,να μην δικαιούμαι να έχω γνώμη.Νοικοκυρά είμαι.Και ενίοτε (έως πολύ συχνά)κακή.Σήμερα παραλίγο να βάλω χλώριο αντί για νερό στο σίδερο.Μια φορά έβαλα τσίπουρο.Ε,διάφανα είναι και τα δυο.
Μήνυμα από το υπεπέραν;Κουκλίτσα μου αστο το ρημάδι,δε σε θέλει.
Αλλά δε με νοιάζει,γιατί φυσάει και τα βασιλικά μου μυρίζουν όμορφα.

Φρέσκα τριαντάφυλλα σε πλαστικό ποτήρι πάνω στο τραπέζι μου."Η ελευθερία είναι προσωπική μας υπόθεση"-Σταμάτης Κραουνάκης στην Άθενς Βόις,μια πάστα είναι η ζωή και η ΑΕΛ το κερασάκι,αγαπάω το σώμα μου και του φέρομαι όπως του αξίζει,και σήμερα του αξίζει να φάω όσα κομμάτια γλυκού θέλω.
Διαβάζω το Butterfield 8 του John O'Hara,κάνω ευχές στα πεφταστέρια.
Η πελατισσά μου,κα Μ.,την ώρα που έβαζα το πλυντήριο,καθάριζε το δωμάτιο της.
"Γιατί δεν ξεκουράζεστε" της λέω,σε διακοπές είστε."Τίποτα δεν είναι αυτό μου λέει,κι αν έχεις ρούχα για πλύσιμο στο χέρι να στα κάνω εγώ"."θα αστειεύεστε βέβαια"της λέω αυστηρά,για να κρύψω τη συγκίνηση.
Ποιος προσφέρεται έτσι,χωρίς αντάλλαγμα,χωρίς να περιμένει κάτι;
Και οι κομπλεξικοί,οι μίζεροι,εκείνοι που δεν μπορούν να νιώσουν κάτι άλλο εκτός από τον εαυτό τους,ας είναι άξιοι της μοίρας τους,που μυρίζει ναφθαλίνες.
Η ελευθερία είναι προσωπική μας υπόθεση.

Θα αγοράσω κόλλα,μολύβια και τούρτες πικρής σοκολάτας
θα βάλω στα μαλλιά μου πολύχρωμες κορδέλες
μη μου μιλάς πια για γεγονότα σαρκοβόρα
θα ακούσω για άλλη μια φορά τα αρχοντορεμπέτικα
σταματήστε να κοιτάτε με περιέργεια την άδεια ακόμα μήτρα μου
θα κεράσω τους πελάτες μου κρασί σε κρυστάλλινα ποτήρια
φώναξέ με επιτέλους με το όνομά μου
μια μέρα θα πάω στην Αργεντινή
θα μυρίζω το χώμα κάθε φορά που βρέχει
μη μου κόβεις τη ζεστή μου ανάσα
μη με πνίγεις σε στενά ρούχα
θα βρέξω τα μέλη μου σε καταρράκτες
τα μάγουλά μου θα ροδίσουν
την Πέμπτη θα ποτίσω τις ντοματιές
θα λύσω τα μαλλιά μου στο Βοριά και ας μπλεχτούν
φώναξέ με επιτέλους με το όνομά μου.

Αυτούσια συζήτηση με την κυρά Β,μητέρα της φίλης μου Ε,καθώς πήγα να την πάρω από το σπίτι της για περίπατο,και εκείνη ντυνόταν και περίμενα στην αυλή.
"Γιατί δεν βάζεις γάλα στον καφέ σου;"
"Δεν μου αρέσει ο καφές με γάλα"
¨Να μην πίνετε πολλούς καφέδες,κάνουν κακό."
"Ναι,ναι"(Ενεργοποίηση χρυσής λοβοτομής)
"Πόσους πίνεις την ημέρα;"
"Τρεις"
"Απαπα,να μην πίνεις τόσους"
"Πίνω καφέ φίλτρου κυρά Β"
"Ααα,έτσι.Ακούς Νίκο,είναι καλός ο φίλτρος.Το νερό μαζεύει την καφεινη,και ο καφές δεν έχει καφεινη.Άσε που τον έχεις όλη μέρα,τον ζεσταίνεις όποτε θες και πίνεις.¨Έχει στη γειτονιά καφετιέρες με δέκα ευρώ"
"Καλύτερα να πάρετε μια πιο καλή,και να φτιάχνετε εκείνη την ώρα φρέσκο,είναι πιο ωραίος"
"Μπα θα τον πίνω εγώ,τίποτα δεν παθαίνει"
"Ναι,ναι."
Είσοδος της Ε,τραγουδώντας στη διαπασών "θα βρω άλλη γκόμενα" του Λευτέρη Βαζαίου.
Πάει να πιει νερό στην κουζίνα.
Η κυρά Β. συνεχίζει.
"Να ακούτε τους γονείς σας,μόνο το καλό σας θέλουν.Ούτε φίλους ούτε τίποτα.Να παντρευτείτε και να κάνετε παιδια,να μην αντιμιλάτε"
"Δεν ξέρω η κόρη σας τι κάνει,εγώ δεν αντιμιλάω"
"Ναι,καλή είσαι κι εσύ,πότε θα παντρευτείς εσύ;"
Αρχίζουν οι ειδήσεις.Φωνη δυναμωμένη στη διαπασών,ξεχνιέμαι εγώ.
"Άκου Νίκο,λουτρό αίματος πάλι,άκου.Υπάρχουν και χειρότερα από μας.Να λέμε πάλι καλά.
Που πάμε,λεφτά δεν έχουμε,που πάμε".
Έρχεται η Ε,σηκώνομαι.Φεύγουμε.
Η Ε. παντρεύεται σύντομα κάποιον που δεν αγαπάει για να φύγει από το σπίτι-δεν αντέχει λέει-τη γκρίνια και την φλυαρία.
"

τρεις μέρες χωρίς ύπνο,ζαλίζομαι,αν είναι έτσι οι παραισθήσεις έχω το πιο παράξενο σώμα...
τεντωμένα νεύρα,η κάθε ίνα του σώματός μου πάει να σπάσει,το πρόσωπό μου κάτι το ακαθόριστο,όχι στον καθρέφτη,ποτέ στον καθρέφτη.
Άρθρα για το Κάπρι και τα Χάμπτονς.Άρωμα από άγριες λεμονιές.'Εχω ρίζες γερές σαν δέντρο.
Τα πόδια μου έχουν πληγές από το περπάτημα-σε τιμωρώ.Φοράω το αλχημιστικό μου δαχτυλίδι-σε τιμωρώ.Στα μπαρ των παρείσακτων-είμαι όμορφη και σε τιμωρώ.
Μόλις έφτασα σε μια πατρίδα.
Στο αεράκι,στους τσιγγάνους στην αλάνα που μαγειρεύουν την ώρα αυτή,στη γλυκιά μου αυτή ραστώνη...σε τιμωρώ.

Ένα απόγευμα με πολλά τσιγάρα,διαβάζοντας για τη Σαλονίκη,και,χωρίς πολλά λόγια,κυρίες και κύριοι,Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Απόγευμα
Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο
Τα πουλιά κελαηδούσαν,οι άνθρωποι πέρναγαν,τ΄αυτοκίνητα τρέχανε.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σκοινί-
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί,πολύ τους αγάπησα,
σαν ένας μελλοθάνατος.

Φρέσκα βερύκοκα στο μπωλ από μποστάνι ντόπιο,δώρα για την προίκα μου φλιτζανάκια του καφέ πορσελάνινα..φανταζόμουν πως εκτός από τις μανάδες,δεν κάνουν πια δώρα τέτοια,για προίκα δηλαδή..με συγκινεί αυτό,ακόμα.Για το σπίτι σου μου λέει,όταν κάνεις το δικό σου.
Μπορεί και άλλη να μην τα ήθελε,να τα καταχώνιαζε κάπου σ'ένα ντουλάπι ή να τα χρησιμοποιούσε απευθείας.Μπορεί και να μην παντρευτώ δηλαδή,κανείς δεν ξέρει.
Αλήθεια,τι απέγιναν οι προίκες από όλες τις παλιές γεροντοκόρες;Κιτρίνισαν στα μπαούλα;
Δόθηκαν ίσως σε ανιψιές;Χρησιμοποιήθηκαν,αργότερα,με ένα σήκωμα των ώμων;
Χαζεύω ταξιδιωτικούς οδηγούς.Ήρθε και έφυγε η μπλε ώρα.
Στους μπαξέδες και στους ταρσανάδες
ήρθες να μου κόψεις μια ζωή
κι ο Βοριάς που ματώνει στις Κυκλάδες
μ' άλλα λόγια,φτώχεια και κρασί

Σε μια θάλασσα μαλαματένια
στολισμένος μάγκας και νταής
ήρθες τάχα, να μου πεις,κρυφά και μένα
τον καημό της Φραγκοσυριανής


Θα σου στήσω στις γωνιές καρτέρι
ξώβεργα σε αυλές και ανηφοριές
για να μάθεις,αχ βρε μαύρο περιστέρι
να μη δίνεις άλλες συμφορές..

Μερικοί βλέπουν τα νησιά σαν μέρος διακοπών,επίγειο παράδεισο,χαλάρωση.Που νά ήξεραν τι κρύβουν αυτές οι πέτρες και τα ξερόχορτα μέσα τους..τι κουβαλάνε..

Με αφορμή το ποστ του Godot..

Έγραψε για τον Αττίκ-Κλέων Τριανταφύλλου..Εγώ θα γράψω για τη Σοφία Βέμπο.
Σίγουρα οι περισσότεροι της ηλικίας μου ή και οι μικρότεροι,την ξέρουν μόνο από τα τραγούδια εμψύχωσης των Ελλήνων στον πόλεμο του 40.Αλλά ήταν κάτι πολύ περισσότερο.
Γυναικάρα της εποχής,όμορφη και πληθωρική,με φωνή που μάγευε,που μπήκε στο τραγούδι τυχαία και το υπηρέτησε πιστά,ερμηνεύοντας συνθέτες όπως ο Σουγιούλ και ο Λεό Ραπίτης,
τραγούδησε ζωντανά στις τότε επιθεωρήσεις,έγινε διάσημη.Ερμήνευσε την αξέχαστη "ταμπακιέρα"(πάντα όταν έχει τύχει να βρίσκομαι σε κατάσταση ερωτικής απογοήτευσης ή μη ανταπόκρισης και το ακούω,τρέχουν τα δάκρυα ποτάμι)το ¨Χαράμι",το ¨Καινούρια τώρα ζωή¨αμέσως μετά τον πόλεμο,ελπίδα,μια νέα αυγή,ίσως το ποιο αγαπημένο μου,
"Αγκαλιά εγώ κι εσύ,στο αμπαζούρ το θαλασσί,από κάτω
μ΄ένα δυο μαρασκινό,κι ένα τσιγαράκι απλό,μυρωδάτο,
με πινάκλ ή με κουμ καν στο ντιβάνι
θα περάσει η βραδιά,τι θα κάνει"
να με έχει συντροφεύσει πολλές μοναχικές νύχτες,και πόσα,πόσα άλλα..
Πόσο χαίρομαι που θα γίνει αφιέρωμα στη Βέμπο,επιτέλους,στο Ηρώδειο,και ας άργησε τόσο.
Κάτω από την αθηναικό ουρανό,μια έκκληση σε αυτή τη μεγάλη τραγουδίστρια,την ιέρεια,
που θα μυρίζει τσαλακωμένα τεύχη του Θησαυρού,γαζία,καπνό,και μια παλιά αίγλη που όσα χρόνια και να περάσουν,δεν θα σβήσει..
Στις 24 και 25 Ιουνίου...

Μια βόλτα στα βαθιά μαζί σου...ζέστη και υγρασία" εδώ είναι οι ιαματικές πηγές;".Κάθε μέρα η ίδια ερώτηση.
"Ο ποιητής δε χρησιμεύει σε τίποτα,είναι ένα είδος πολυτελείας" μια συνέντευξη του Σαχτούρη στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο.
Το ρολόι σου που σταμάτησε την ώρα εκείνη.
Η παιδική σου κουβέρτα.Το πρώτο κόψιμο στο ξύρισμα.
Τα κέρματα στις τσέπες σου.Το κλάμα που κανείς δεν άκουσε και τα άδεια απογεύματα της Κυριακής.
Τα βιβλία που αγόρασες και δεν κατάφερες να διαβάσεις.

Μην με ξεχνάς.Κι ας ξοδέυτηκες στις αγορές,και ας τρέχεις στα παζάρια...

15 Ιουνίου 1994..

κύριε Μάνο,
σας γνώρισα πολύ μικρή.Νανούρισμα το χάρτινο το φεγγαράκι,με λεν Μαριάνθη και είμαι από τρελή γενιά,δίπλα στην πισίνα του Παλάς,η Νανά Μούσχουρη,Ελλάς η Χώρα των Ονείρων στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου,Σκληρός Απρίλης του 45,σαν προσευχή σε κάτι χωριά της Στερεάς μέσα στη βαρεμάρα μου,θυμάμαι την αξιοπρέπειά σας στα Αυριανικά σχόλια,το χαμόγελο της Τζοκόντας τα βροχερά βράδια στο Νόριτς,την Οδό Ονείρων,τι παέι έφυγε το τραίνο,το πρώτο τραγούδι που έμαθα ολόκληρο,τη μάγκικη λεβεντιά και πίκρα του είμαι αητός χωρίς φτερά,τη Νέα Υόρκη του Reflections,τον πατέρα μου να τραγουδάει και να μου αφιερώνει με πίκρα την Περιμπανού,μια λατέρνα να παίζει φευγαλέα στα όνειρά μου,και ήσασταν εκεί,μου κρατούσατε το χέρι,και ας ήμουν 16 χρονών όταν φύγατε,για το ταξίδι σας στα άστρα που γράφει και στους δίσκους του Σείριου,και μου λείπετε,μου λείπετε πολύ...
Λ.

Άλλη μια μέρα με βοριά,με δουλειά το πρωί και διάβασμα στον καναπέ το βράδυ,εδώ διαβάζεις,ή πίνεις,ή χαρτοπαίζεις,ή έχεις εξωσυζυγικές σχέσεις.
Δεν είμαι παντρεμένη,δεν μου πολυαρέσει η γεύση του αλκοόλ και βαριέμαι αφόρητα τα χαρτιά,άρα διαβάζω,μυθιστορήματα που κυλάνε,περιοδικά με φρου φρου και αρώματα-όταν έχει-και ραδιόφωνο δεν πιάνει,τηλεόραση δυο κανάλια τα οποία βαριέμαι,τα γεγονότα κυλάνε από πάνω μου,γίνομαι αναίσθητη,και να γίνει ο τρίτος παγκόσμιος δεν θα το πάρω χαμπάρι..
Οι μέρες κυλάνε λίγο ίδια η μια με την άλλη,είναι προβλέψιμες,οι άντρες βλέπουν μπάλα,η Ε. έρχεται σπίτι μου το απόγευμα για να δει Βέρα στο Δεξί,οι Αθηναίοι έφυγαν και γύρισαν στις δουλειές τους και το σουπερμάρκετ κλείνει απ' τις δέκα,αν θες φάρμακα,οδηγείς 12 χιλιόμετρα μέχρι το λιμάνι,υπάρχει μια κρεπερί που κάνει μέτριες κρέπες,αλλά εγώ στις κρέπες θέλω φυστικοβούτυρο,άκουσον άκουσον,και μου φτιάχνει η μαμά μου,και τη Νutella σαν σωστή τζάνκι της τη θέλω κατευθείαν από το βαζάκι.
Άσε που ο τύπος που φτιάχνει τις κρέπες έχει στο μπράτσο του ένα τεράστιο τατού χταπόδι,για ποιο λόγο να θέλει κάποιος να χτυπήσει ένα μεγάλο χταπόδι στο μπράτσο του;Μνήσθητί μου Κύριε..
Σήμερα το βράδυ-μια πόλη στη λογοτεχνία,Σμύρνη,επιμέλεια Θωμά Κοροβίνη.
Το απόγευμα,Μαμάδες Βορείων Προαστείων μιας Νάσιουτζικ που αγόρασα για τους πελάτες-βαρετό.Τουλάχιστον.Η ίδια γράφει στο βιβλίο της πως η Τέχνη δεν ανέχεται τη μετριότητα.
Έχεις το γνώθι σαυτόν,κουκλίτσα μου,τουλάχιστον,κάτι είναι και αυτό.
Χτες.Λοστρέ,Λένος Χρηστίδης.Με ενθουσίασε,άργησα να τον ανακαλύψω,έγινε.Σαρκασμός,υποχθόνιο χιούμορ,πίκρα υποχθόνια.Μάλλον ο άνθρωπος αυτός κατέχει τέλεια την τέχνη του αυτοσαρκασμού-ύψιστη τέχνη.Είναι ένας από τους συγγραφείς που θα πινα μαζί του έναν καφέ.Καλά,θα έπινα ευχαρίστως καφέ και με τον Ιωάννου,και άλλους,αλλά δεν ξέρω αν σερβίρουν εσπρέσσο στη μετα θάνατον ζωή,αν υπάρχει,που όπως έλεγε και η γιαγιά μου (αυτή με τον κότσο),κανείς δεν γύρισε για να μας πει τι γίνεται εκεί.
Δεν έχω καταγωγή απ΄τη Σμύρνη-γνήσιο τέκνο δύο ανθρώπων γέννημα θρέμμα της τιμημένης ελληνικής επαρχίας,ομορφόσογα και τα δύο τρομάρα τους.
Αλλά η νονά που ήρθε απ'τη Σμύρνη στα εννιά της είχε πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες από το πως ξαίναμε το μπαμπάκι και πως ήταν τα πανηγύρια,τώρα τρελαίνομαι να τα ακούω,αλλά τότε ήταν απελπιστικά βαρετά,και η νονά μύριζε όμορφα και όχι χώμα,και μου διάβαζε παραμύθια του Άντερσεν,και έλεγε και ιστορίες με το Ναστραδίν Χότζα που δεν πολυκαταλάβαινα αλλά ήταν κάτι άλλο και μύριζαν εξωτικά,σαν να ακούς τραγούδια του Τσιτσάνη με ερμηνεία της Μαρίκας Νίνου.
Κάτι ήθελα να γράψω για τον πόλεμο μεταξύ μπλόγκερς και δημοσιογράφων,αλλά το ξέχασα,θα το σκεφτώ καλύτερα στο ντους απόψε-αλλά η δουλειά μας κορώνα στο κεφάλι μας και αύριο έχω να ψωνίσω Vim -ναι,υπάρχει ακόμα-και σφουγγαρίστρες.

Τα βράδια όταν φυσάει πολύ δυνατά,κοιτάζω τα φώτα των απέναντι σπιτιών-δεν είναι το ίδιο με τις καλοκαιρινές ήρεμες βραδιές που τα μπαρ παίζουν χαρούμενες μουσικές και οι κοπέλες φοράνε όμορφες,εφήμερες πολυεστέρες.Όχι-είναι κάτι άλλο-είναι η αγριάδα μέσα μας,το κτήνος που ξυπνάει-που την τελευταία στιγμή κατευνάζεται από τις ίδιες του τις σάρκες.Φοράω το μαύρο μου σάλι και βγαίνω στο μπαλκόνι-κρυώνω,μπαίνω γρήγορα μέσα,κατεβάζω ύπουλα λίγο ουίσκι από το μπουκάλι,αγγίζω αφηρημένα τα έπιπλα.
Είδα σήμερα το ¨Μότσαρτ" στη ΕΤ1.Συγκινήθηκα στην τελευταία σκηνή,που ο Σαλιέρι,γέρος πια,ευλογεί τους τρελούς,λέει πως είναι ο "προστάτης άγιος τους"...
Έτσι κι αλλιώς,υπάρχουν πιο πολλές,αμέτρητες μετριότητες,ελάχιστα ταλέντα,όχι μόνο στην τέχνη,γενικά,παντού.
Ακούω τη μουσική των τίτλων.Με κλειστά μάτια,οι τίτλοι του τέλους,του οποιουδήποτε τέλος.
Τη μετριότητα κανείς δεν τη χωνεύει-όπως ακριβώς κανείς δε χωνεύει τη μεσαία τάξη.Γιατί όλοι αντιπαθούμε-κατά βάθος-αυτό που είμαστε,αν καταφέρουμε να γίνουμε δυνατοί το χλευάζουμε,αλλιώς μας τρώει...

Έχω πυρετό...και μια σύνδεση που μόλις φτιάχτηκε-είχε χαλάσει για κάποιες μέρες...η πρώτη μέρα που κάπως ξάνοιξε ο καιρός-τα βράδια έκανε κρύο-και έτρωγα σπιτικά μπισκότα με αμύγδαλα και έπινα τεράστιες ποσότητες χημικού,φτηνού,στιγμιαίου καφέ χωρίς ζάχαρη.
Ακούω Τσιτσάνη-θυμάμαι τη φίλη μου την Κ.που μου έλεγε πως μοιάζω σαν να βγήκα από πίνακα του Τζακ Βετριάνο και τραγουδούσε-το σ'αγαπώ γιατί είσαι ωραία χωρίς να έχει ιδέα τι τραγουδάει.
Βλέπω τις κοπέλες που ήρθαν για Σαββατοκύριακο με το γκλίττερ να μην έχει φύγει ακόμα από τα μάτια τους από το προηγούμενο βράδυ-στενάζω από τις λαβωματιές και τις δικές σου μαχαιριές,θα πάω εκεί στυν Αραπιά που μ'έχουνε μιλήσει για μια μεγάλη μάγισσα τα μάγια να μου σβήσει,πάλιωσε το σακάκι μου,και καημό έχω μεγάλο,δεν μπορώ να πάρω άλλο...

Προχτές ήμουν στο Galaxy στο Χίλτον με μια φίλη.Περίμενα κάτι σε μπαρ ξενοδοχείου-rat pack και άρωμα ανδρικό Creed,φιλικοί και υπομονετικοί μπάρμεν που σκουπίζουν προσεκτικά τα ποτήρια...Μπα.Καμία σχέση.Μουσική να παίζει δυνατά,κόσμος επιεικώς ηλίθιος.
Το πρωί έφυγα για το νησί.Μαζί μας κάθισε-τυχαία-με τη σύζυγό του,ίσως ο σπουδαιότερος παίχτης μπουζουκιού στην Ελλάδα .Μας μιλάει για την ηχογράφηση του "Σκληρού Απρίλη του'45",που ρώτησε το Χατζιδάκη "τι να παίξω κύριε Μάνο" και του απάντησε "ότι θες" και τα 'χασε,για την κατάσταση της μουσικής σήμερα,με ρωτάει-σαν κουίζ-για τη διάλεξη στο Θέατρο Τέχνης το 49,θαυμάζει όταν του λέεω για τη συλλογή δίσκων μου και τις ηχογραφήσεις αρχείων που έχω.
Τι διαφορά-από τους ηλίθιους του Γκάλαξυ το προηγούμενο βράδυ..Και καταλήγω στη σκέψη μου-οι σπουδαιότεροι άνθρωποι είναι απλοί.Ο Χατζιδάκης ποτέ δεν έλεγε" εγώ έκανα αυτό,έκανα το άλλο".Ο Έλύτης που γνώρισα ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος που μιλούσε λίγο.
Και ίσως αυτό λείπει από τη σημερινή μας κοινωνία.Η σεμνότητα.
Ένα μωράκι-ίσως λιγότερο από σαράντα ημερών,θήλαζε χτες στο καράβι,πανέμορφο μέσα στην αγνότητά του,ήσυχο και ανίδεο-από τον κόσμο που μόλις έφτασε,με φόρα,κλαίγοντας γοερά,ζητώντας τώρα μόνο ζεστό γάλα και στοργή.
Ο θηλασμός-η πιο όμορφη ίσως εικόνα που υπάρχει.Γιατί η ομορφιά καμιά φορά πονάει-πονάει τόσο πολύ...

Υπάρχει μια φωτογραφία μου γύρω στα 2 ή 3.Φοράω ένα φόρεμα βαμβακερό καρώ γαλάζιο με κίτρινα παπάκια επάνω,έχω στο χέρι το μπιμπερό,και το μικρό νύχι του ενός χεριού μου είναι βαμμένο κόκκινο.
Είχα και μια παιδική ομπρέλα όλη διάφανο πλαστικό με παπάκια γύρω γύρω,αλλά έσπασε.
Και μια πάνινη κούκλα Σνούπυ,κάπου χάθηκε ή πετάχτηκε και εκείνη.Που πάνε όλα τα χαμένα παιχνίδια μας;Στον Παράδεισο όλων των παιχνιδιών που παίζουν τα νεκρά παιδάκια;
Αγόρασα εισητήριο για τον Κέηβ.Και ένα μπουκάλι ροδόνερο.Ψάχνω πλανήτες(ή πλάνητες),τους φαντάζομαι με χρώμα ροζ σαμπάνιας και παλίρροιες και άμπωτες,και λουλούδια παράξενα.

Πλησιάζει Πανσέληνος και το νιώθω,παντρεύω κέδρο και κόλιαντρο στα χέρια μου και ψάχνω,κι ας είναι μέρα, τον ουρανό...

Ξέρει ποιος...

Άκουγα,εσένα άκουγα
κάτι σαν αντίο ή παράκουγα
ύστερα είπες κι άλλα,αλλά δεν άκουγα
μοναχά θυμάμαι καθαρά μια ροζ γραβάτα

Άνοιξα την πόρτα,χάραζε
τι να βρω να πω να σε συντάραζε
Είχα πάει μ' άλλον μια φορά παλιά
μα ούτε που ρώταγες ποτέ που πήγαινα

Ροζ γραβάτα φόραγες
τότε που με χώραγες
αγκαλιά μου και λαχτάρα
ίδια πίναμε τσιγάρα.
Ροζ γραβάτα κι έλιωνα
με φιλί θα τέλειωνα
την κουβέντα μας για πάντα
με φιλί θα τα βαφα όλα ροζ

Άλλαζε,αιώνας άλλαζε
μέσα μου βραχνό σκυλί που αλάλαζε
Οσα φέρνει ο χρόνος τα παράλλαζε
πάντα η καρδιά πατώντας σταθερά μου λεγε-αγάπα

Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα
ύστερα από χρόνια λέω πως ξέφυγα
Λόγια που πληγώναν δεν πονάνε πια
ήταν απάτη η ομορφιά που κάποτε πλήγωνα.

Στίχοι,ερμηνεία,Σταμάτης Κραουνάκης

Έπεσα κι εγώ θύμα bullying (κακοποίησης),στο σχολείο,όχι στο δημοτικό,αργότερα.Ευτυχώς,μάλλον,μόνο φραστικής.Προσβολές και λόγια που μάτωναν βέβαια,αλλά όχι σωματικής.Υπήρχαν και άλλοι βέβαια...Δεν ξέρω αν ήμουν διαφορετική,ίσως σωματικά,γυαλιά φορούσα,φορούσα και αποφόρια -βέβαια γινόταν τότε,από αδέρφια και ξαδέρφια,αλλά τότε γινόταν,όχι ίσως σε σχολείο Βορείων Προαστείων που ήταν πασαρέλα και αλήθεια,πολλές φορές είχα ευχηθεί να φορούσαμε στολή όπως στην Αγγλία,και ακόμα δεν είμαι καθόλου εναντίον,πολλά παιδιά είχαν υποστεί δούλεμα επειδή δε φορούσαν μάρκες,δεν ήμουν μόνο εγώ.
Ήμουν ψηλή,άχαρη και με ακμή.Αλλά είχα και μποέμικες τάσεις,φορούσα δαχτυλίδια στον αντίχειρα-τώρα είναι μόδα-τότε ήταν φοβερό δούλεμα,ήταν κάτι το πολύ παράδοξο.Φούστες με λουλούδια το καλοκαίρι και πέδιλα-ζεσταινόμουν,αλλά ήταν κάτι το φοβερό τότε.
Έτρωγα συνέχεια σοκολάτες-δεν πάχαινα,άρα ήμουν ανορεξική,ή βουλιμική,το να μην παχαίνεις εύκολα δεν υπήρχε.
Δεν ήμουν ιδιαίτερα καλή μαθήτρια,μέτρια,δεν έκανα φασαρία,δεν ήμουν σεβαστή όπως οι σκληροί,δεν ήμουν σεβαστή όπως οι πολύ καλοί μαθητές.
Έσφιγγα τα δόντια όταν με ακολουθουσαν στο σπίτι βρίζοντάς με.Περίμενα απλά να τελειώσει το μαρτύριο και να πάω αλλού,πανεπιστήμιο,δουλειά,όπου θα άρχιζε η πραγματική ζωή μου.
ηθελα να αμυνθώ-δεν το έκανα.Οι καθηγητές το ηξεραν αλλά έκαναν ότι δεν έβλεπαν.Δεν άφησα τους γονείς μου να μιλήσουν-ήμουν 16 ή 17,θα το αντιμετώπιζα μόνη.
Βέβαια,στο σπίτι έκλαιγα που δε με καλούσαν πουθενά και καθόμουν μόνη στο θρανίο,ναι;
Δεν έδειξα βέβαια ποτέ,τίποτα.
Με ακολουθούν οι λέξεις και οι προσβολές ακόμα-10 ακριβώς χρόνια μετά την αποφοίτηση φέτος-ένας αναστεναγμός ανακούφισης.
Φίλη της οικογένειας-υπαρξίστρια,(μου έμαθε το Χριστιανόπουλο,τον Αναγνωστάκη,το Σαρτρ,τον Γιουτζήν ο Νηλ,τον Ορφέα στον Άδη του Ουίλιαμς,στα 15 μου όλα αυτά!)μου εξήγησε πως τα μαύρα ψάρια στο ενυδρείο πάντα επιτίθονται μόνο στο πολύχρωμο-εξήγησε πως είναι καθαρή ζήλεια.Ο πατέρας μου (κι εκείνος θύμα φραστικής κακοποίησης μικρός)μου είπε ακριβώς τα ίδια,και μου είπε πως εκείνοι που στο σχολείο είναι θύματα ξεχωρίζουν στην αληθινή ζωή-τους άλλους τους τρώει η μαρμάγκα.Ίσως και να μου έδωσε κουράγιο.
Τη βλέπω ακόμα εκείνη την κοπέλα των 16 χρονών.Τη συμπαθώ.Θα της έλεγα πως όλα θα πάνε καλά-μη στενοχωριέσαι.
Βοήθησα έναν από αυτούς στις εξετάσεις των Νέων Ελληνικών θυμάμαι-του εξήγησα τι σημαίνει δημαγωγός.Το θυμάμαι.Συγχώρεση.
Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι.Είμαι σε μια παράξενη κατάσταση..Κυριακή πρωί πλένοντας ρούχα,ακούγοντας τον Κοκαινοπότη από τη Χαρούλα...
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ για τον Άλεξ-ξέρω πως θα ανάψω ένα κεράκι όταν πάω στην Κύθνο-στον Αη Γιώργη πάνω από το σπίτι μου.
Καλό ταξίδι άγγελέ...

Τόσο πολύ καμιά φορά πονάει ο ήλιος τα μάτια...
Χτες με τη Γ. τη Θ. και την Α.,σε ένα παγαζί σε μια πλατεία..έχει σημασία ποια;Καμιά φορά όλες οι πλατείες είναι ίδιες,και όσο περνάει ο καιρός και οι άνθρωποι..
Η Θ.φοράει ένα λευκό φόρεμα με μια πράσινη μπλούζα από πάνω,και βραχιόλια σαν καραμέλες..γελάει διαρκώς με τη Γ. που με λέει "ταγάρι" γιατί θέλω να πάω στο Μάλαμα την Πέμπτη,η Α.είναι κουρασμένη,έλλειψη σιδήρου.Νιώθω άσχετη στην πλατεία με κόκκινο πουά φόρεμα και ψηλά τακούνια.Έρχεται ο αδερφός της Γ.κατευθείαν από αεροδρόμιο-μιλάνε για χιπ χοπ μουσική,τους λέω πως αυτά που μου αρέσουν εμένα από μαύρη μουσική είναι τα παλιά της Μοτάουν και ο Νατ Κινγκ Κόουλ και με κοιτάνε.Καλά-δεν ξέρετε το Νατ Κινγκ Κόουλ;(Εγώ και κάτι άλλοι εξηντάρηδες τον ακούμε πια).Η συζήτηση πάει στις ταινίες,μιλάω για τον Παζολίνι και το Φελλίνι,μου λέει ο Ν.πως ο Παζολίνι είναι αρρωστημένος-μάλλον-αλλά μ'αρέσει,πολύ.Και το 120 μέρες στα Σόδομα μάλλον είναι παράξενο,αλλά τι περίμενες,σε βιβλίο του Ντε Σαντ βασίζεται..Μιλάμε για το Κουρδιστό Πορτοκάλι και τον Κιούμπρικ,εγώ αυτό θεωρώ αρρωστημένο,αρνούμαι να δω την ταινία,εδώ δεν άντεξα να διαβάσω το βιβλίο..Μου λέει πως κατεβάζει ταινίες από το ιντερνετ πλέον-δεν πάει σινεμά.
Καλά,μα η ταινία είναι αίσθηση-να κόβεις εισητήριο,να κάνεις τσιγάρο στο διάλειμμα,να βλέπεις την οθόνη...μάλλον είμαι παρωχημένη;Εδώ αρνούμαι να πάω στο μούλτιπλεξ.
Δε βαριέσαι,υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα-μεγάλωσα σε σπίτι χωρίς βίντεο,ο πατέρας μου έλεγε,αν θες να δεις ταινίες να πας σινεμά.
Πρωί.Ωραία είναι να μιλάς για σινεμά.Με την ατέλειωτη εκδρομή του Γκαιφύλλια να παίζει.
Με ένα δωμάτιο χάος.Με ρούχα βουνό για σίδερο.
Πάντως,εμένα ο Παζολίνι θα συνεχίσει να μου αρέσει!

τηλεοπτικό προγραμμα

Πέμπτη,12 Μαρτίου
ΕΡΤ
2.οο κάθε μεσημέρι(1ο μέρος)
2.30 Ειδήσεις
2.45 Κάθε μεσημέρι (2ο μέρος)

Βραδινό Πρόγραμμα
6.30 Ελληνικά Παραμύθια
7.00 Ειδήσεις
7.15 Περιοχές της Ευρώπης-Ντοκυμανταίρ
7.45 Λούνα Παρκ
9.00Ειδήσεις
9.30 Το πορτραίτο της Πέμπτης
10.3ο Μουσική βραδιά
12.οο Ειδήσεις

ΥΕΝΕΔ
1.30 Τηλεμυθιστόρημα
2.00 Τηλεφημερίς
2.15 Ελληνική συνέχεια
Βραδινό πρόγραμμα
5.30 Καλησπέρα Παιδιά
6.00 Τηλεφημερίς
6.15 Τουριστική Ελλάς
6.30Οι ρίζες της φυλής μας
7.00 το μικρό σπίτι στο λιβάδι
8.00 Ο βασιλιάς και τ' άγαλμα
8.45 Με τον παλμό της Βορείο Ελλάδας
9.00 Από τον παππού στον εγγονό
9.30Τηλεφημερίς
10.00 Από την κωμωδία στο δράμα
11.00Χάρρυ-Ο
12.00 Τηλεφημερίς

Επίσης-
'Αζαξ -το πρώτο συμπυκνωμένο απορρυπαντικό για πλυσιμο στο χέρι
Εχει όλη τη δύναμη του απορρυπαντικού συμπυκνωμένη σε πλάκα-Γιατί είναι σε πλάκα,τρίβετε πιο εύκολα τα λερωμένα σημεία των ρούχων-Είναι και πιο οικονομικό από τα απορρυπαντικά σε σκόνη.Χρησιμοποιείτε πάντα όσο χρειάζεται-ποτέ παραπάνω

Πλένει τέλεια,γρήγορα,οικο νομικά.

"Η ¨Αννα Βίσση μαθαίνει οδήγησι κι ονειρεύεται να αποκτήσει ένα αεροδυναμικό αυτοκίνητο γιατί αγαπάει τον ίλιγγο.Το ονειρεύεται,αλλά οι γονείς της δεν έχουν καμιά πρόθεσι να της επιτρέψουν να το αποκτήση.Κι αυτό,γιατί τρέμουν για τη ζωή της.Η Αννα Βίσση,ορκίζεται,ότι δεν θα τρέχει,αλλά δεν την πιστεύει κανείς.Είναι παιδί,βλέπετε ακόμα,και οι ενθουσιασμοί της πολλοί.Η Άννα,αυτόν τον καιρό,γυρίζει έναν μεγάλο δίσκο με μουσική Σπανού."
Περιοδικό Ρομάντζο,Μάρτιος 1976.

Αυτά τα μικρά που κάνουν εμένα,εμένα

Όταν είμαι στενοχωρημένη,αγοράζω χαρτικά,τετράδια,μολύβια,σημειωματάρια.
Το καλοκαίρι φοράω πολύ μπροντερί ανγκλαίζ και το χειμώνα μερινό και κασμίρ-έχω δυο τρία κομμάτια,αγορασμένα με αίμα.Το μαλλί με τσιμπάει.
Αντιπαθώ τα σεντόνια από πολυεστέρα-ο Α.έλεγε πως στον ύπνο είμαι σαν την ηρωίδα στο παραμύθι με την Πριγκίπισσα και το Μπιζέλι.Πλένομαι με πράσινο σαπούνι,αν το βαρεθώ, για αλλαγή,Imperial Leather.Πίνω τεράστιες ποσότητες νερού.Μου αρέσει να κάθομαι στα καφενεία και να παρακολουθώ τον κόσμο.Όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει,κάνω ντους με κρύο νερό.
Δεν μου αρέσουν οι συγγραφείς για συγγραφείς,οι σκηνοθέτες για σκηνοθέτες,η τέχνη για την τέχνη.
Βρίσκω χαρά σε πολύ μικρά πράγματα-να γυρνάω σπίτι μετά από μια κρύα μέρα και να ακούω το νερό να βράζει.
Τα χείλη μου σκάνε εύκολα.Το γούρι μου είναι οι πεταλούδες.
Μου αρέσει να βλέπω παλιές ταινίες με σβησμένα τα φώτα.Πριν κοιμηθώ πίνω πάντα κάτι ζεστό.Μου αρέσουν τα παλιά περιοδικά,τα παλιά βιβλία.Μου αρέσουν πολύ τα κοσμήματα,αλλά πάντα ξεχνάω να τα φορέσω.
Ευτυχία είναι να έχεις καθαρά φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια,αφράτες πετσέτες ,ζεστό νερό στο μπάνιο και θέρμανση όταν κάνει κρύο.
Το Σάββατο διαβάζω ανειλλιπώς τον Γιάννη Ξανθούλη στην Ελευθεροτυπία και την Κυριακή τον Κοσμά Βίδο.Μου αρέσει η εκπομπή του Ξανθούλη στο ραδιόφωνο,και η στήλη,τα βιβλία καθόλου.Το αγαπημένο μου περιοδικό είναι το Αllure.
Αν μου μυριζει κάποιος άσχημα,δεν μπορώ να κάνω παρέα,ούτε και κάτι παραπάνω.
Θα ράψω ένα φόρεμα από κόκκινο gingham.Όταν έχω αυπνίες,διαβάζω παιδικά βιβλία.Κάνω συλλογή από καρτ ποστάλ.Αγοράζω το Οδός Πανός-θεωρώ το Χρονά πολύ σημαντικό.
αυτή τη στιγμή ακούω Μελίνα Κανά...

Kαλό νέο-το καλοκαίρι θα είμαι στην Κύθνο.Στραβό νέο-στην Κύθνο έχουμε πρόβλημα με: τις εφημερίδες,το ψωμί είναι ανεκδιήγητο,η μουσική στα μαγαζιά επίσης,κανείς δε με φλερτάρει.
Καλό νέο-έχω χρόνο για να γράψω.Στραβό:Θέλω όλα να τα σκίσω γιατί τα βρίσκω ανεκδιήγητα.
Καλό νέο: Είμαι μετριόφρων.Στραβό:Δεν συνειδητοποιώ ότι είμαι άξια να κάνω πολύ παραπάνω πράγματα από ότι κάνω.
Καλό νέο:Θέλω ένα φόρεμα δαντέλα από την Serena Kay.Στραβό:Αν το πάρω,δεν θα χω λεφτά ούτε για τσιγάρα.Επίσης-θα μοιάζω με τη νύφη που την παράτησαν στα σκαλιά της εκκλησίας.Ξανά καλό:Δε με νοιάζει,δείχνω θεά.
Καλό νέο:Μεγαλώνω και μ αρέσει.Στραβό:Παχαίνω πιο εύκολα.
Καλό νέο:Ήρθα στην Αθήνα και μπορώ να πάω σινεμά.Στραβό:Δεν παίζει κανένα έργο της προκοπής.
Καλό νέο:Αγόρασα Ντικταφόν για να ηχογραφώ τις ιδέες που μου ρχονται όταν πέφτω για ύπνο και πήγαν στον αγύριστο γιατί βαριόμουν να σηκωθώ και να ανάψω το φως.
Στραβό:Από τότε που το αγόρασα δεν μου ρθε ούτε μισή.
Καλό:Είμαι ψηλή-δεν θα χω πρόβλημα με μια πεθερά-Θεοπούλα.Στραβό:Καμπουριάζω.
Καλό:Τη Δευτέρα θα έχει το Παρά Πέντε.Στραβό:Το Παρά Πέντε θα συνεχίσει και του χρόνου-ότι τραβάς απ'τα μαλλιά χαλάει-θέλω να πω δυο κουβέντες στον Καπουτζίδη.
...........συνεχίζεται.

Την πρώτη του Ιούνη η Μαίρυλιν Μονρόε θα γινόταν 80 χρονών.Πάντα μου θύμιζε καρτούν,την έβρισκα πιο όμορφη στην αρχή της καριέρας της.Μου άρεσε η φωνή της στις ταινίες βέβαια,αλλά δεν την έβρισκα σέξυ,σέξυ ήταν η Άβα Γκάρντνερ και η Ρίτα Χέιγουορθ,αλλά πιο πολύ από όλες μου άρεσαν η Ωντρευ Χέπμπορν γιατί μου θύμιζε ελάφι και η Λιζ Τέιλορ γιατί είχα δει το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ" και αυτή η πίκρα που έβγαζε είχε κάτι το πολύ γνωστό από κάπου,αν και δεν ήξερα από που στα 12,αλλά ήταν οικείο.Τρομακτικό,αλλά οικείο.
Η Μέρυλιν λοιπόν,σέξυ δεν ήταν.Για μένα έτσι;Αλλά μου άρεσε όπως μιλούσε-και όπως τραγουδούσε-και είχα γελάσει πολύ με την ταινία στο υπερωκεάνιο που τραγουδούσε ένα τραγούδι για διαμάντια.
Η Μέρυλιν διάβαζε πολύ και έγραφε ποίηση.
Οταν είχα γνωρίσει πριν κάποια χρόνια τον Άρθουρ Μίλλερ τον ρώτησα για εκείνη.Δεν απάντησε-φυσικά-χαμογέλασε κάπως,και συνεχίσαμε τη συζήτηση.
Χύθηκαν τόνοι μελάνι,αντιγράφτηκε τόσο πολύ,και ακόμα παραμένει μια αύρα,μια γυναίκα που μέσα στην άγρια νύχτα-σκεπασμένη με ένα σεντόνι κρατάει το ακουστικό του τηλεφώνου.
Για μένα η θηλυκότητα δεν είναι τόσο επιτηδευμένη-θηλυκή είναι η Άννα Μανιάνι,η Ωντρευ Χέπμπορν στο Προγευμα στο Τίφφανυς να τραγουδάει Χένρυ Μαντσίνι στο περβάζι του παραθύρου,άντε η Σοφία Λώρεν Φιλουμένα Μαρτουράνο να τσακώνεται με το
Μαστρογιάννι με τη ρόμπα με φοντο τη Νάπολη,η μαμά μου έγκυος με ένα καφέ μάλλινο φουστάνι στα σκαλιά του σπιτιού με το πρόσωπο στραμμένο στο Μαρτιάτικο ήλιο.
Αύριο θα φτιάξω ρυζόγαλο-με πολλή κανέλλα και θα το φάω ζεστό,καθώς κοιτάω τους γλάρους να πετάνε πάνω από τη μαρίνα...

Έχω να μιλήσω σε άνθρωπο για τρεις μέρες περίπου,εκτός από κάποιες σκόρπιες κουβέντες στη μαμά μου τα βράδια.Κολύμπησα την πρώτη μέρα αρκετά,τις άλλες δυο φυσούσε πολύ,δεν μου αρέσει όταν φυσάει πολύ η θάλασσα.
Πήγαινα μακρινούς περιπάτους το απόγευμα,άβαφη με την παλιά μου ζακέτα,έφτιαχνα τσάι στο γυρισμό και κοιτούσα τα μαγαζιά που ακόμα δεν έχουν ανοίξει,Ερημιά.
Υπάρχει μια παραλία που λέγεται Αρκούδι.Είναι η πιο βρώμικη παραλία του νησιού,όχι επειδή δεν προσέχει ο κόσμος που πάει εκεί,γιατί πολύ απλά κανείς δεν πάει εκεί ποτε.Η τοποθεσία της είναι τέτοια που το κύμα ξεβράξει όλα τα σκουπίδια και τα παρατάει στην ακτή,μέσα η θάλασσα είναι καθαρή.Όσο και να καθαριστεί,την επόμενη μέρα είναι πάλι η ίδια.
Περπατούσα κατά μήκος της και σκόνταφτα σε μπουκάλια χλωρίνης και μπουκάλια από lemon juice,το κίτρινο μπουκάλι με το πράσινο πώμα.Γιατί στις βρώμικες παραλίες υπάρχουν πάντα μπουκάλια χλωρίνης;
Χτες στο δρόμο προς τη Χώρα είδα μια παρατημένη σόμπα πετρελαίου και συγκινήθηκα,θυμήθηκα τη γιαγιά μου που έβαζε πάνω την τσαγιέρα για να υγραίνει την ατμόσφαιρα.Αι σιχτίρ με τις συγκινήσεις σου είπα.Είναι όλοι νεκροί,νεκροί!Κι εσύ νοσταλγείς τους νεκρούς και πάρε δώσε με τους ζωντανούς δεν έχεις σαν άνθρωπος !
Μένεις κλεισμένη στο σπίτι και περιμένεις τι;Να γυρίσουν πίσω;Το παράκανες με τη νοσταλγία!Ξύπνα!
Όχι,δεν ξυπνάω.Χάζεψα μερικά σπασμένα μπουκάλια μπύρας στην άκρη του δρόμου και συνέχισα το περπάτημα.
Είναι ανίδεοι για τα θαύματα που γίνονται τις νύχτες,όλοι τους.Όλοι τους.
Σήμερα μόλις ξύπνησα έβαλα λίγο άρωμα,Αngel.
Ήθελα να φάω ροζ μαλλί της γριας..Διάβασα λίγο εφημερίδα και τα γράμματα χοροπηδούσαν μπροστά στα μάτια μου..
Heliconius Sara,έλα στον ύπνο μου απόψε..

και η συνέχεια..περίπου.

Και που λέτε,από την Ελλάδα δεν μου έλειπαν πολλά,ήταν και ο τρίτος χρόνος έξω,όσο να ναι απογαλακτίστηκα,μόνο όταν μπήκε ο Μάης(τότε άρχισε το εξάμηνο-μέχρι τέλη Ιουλίου-αλλιώς εκεί)μου έλειπε το νησί και με πείραζε ο καιρός,η υγρασία η φρικτή.Γύρω γύρω βουνά και στη μέση της πόλης να κυλάει και ποτάμι,κλάφτα Χαράλαμπε,δροσιά πουθενά.
30 βαθμοί και να μοιάζει σα να χει 60,είχα χάσει το άπειρο βάρος από απώλεια υγρών-τα μάγουλά μου έμπαιναν μέσα και να χεις τ η χαζή η Σουηδέζα από πάνω να σου λέει"Τι ωραία μήλα και ζυγωματικά¨άσε μας κουκλίτσα μου,εδώ ο κόσμος χάνεται και η πουτάνα λούζεται,όλη μέρα στη μπανιέρα γεμάτη με κρύο νερό την έβγαζα.
Και αυτό μου έλειπε από την Ελλάδα.
Το ελαφρύ βοριαδάκι που σηκώνεται το βράδυ..και τα μελτέμια.Το μπάνιο στη θάλασσα.
Αν ήθελες να πας για μπάνιο εκεί,πισίνα ή λίμνη.Μου πανε να πάω μια μέρα στη λίμνη,ήθελα κι εγώ να δω πως είναι,αλλά ψηνότανε κατάσταση της Ιρίνας με τον Αμερικανό πεζοναύτη που θα την πήγαινε και δεν ήθελα να τους το χαλάσω,τελικά δεν τα βρήκανε κιόλας,τζάμπα το χασα το μπάνιο αλλά πήγα στην ιρλανδική παμπ και ήπια δυο becks εκεί,δε γαμιέται,παλιοζωή.
Τι άλλο μου έλειπε;Δεν είχα ποτέ πολλές φίλες,οπότε μάλλον όχι,η καλύτερή μου φίλη έτσι κι αλλιώς δούλευε στη Βενετία εκείνη τη χρονιά,άρα,εκτός από ένα ζευγάρι παπούτσια που είχα αφήσει στην Αθήνα,τίποτα.
Γιατί είχα επιτέλους μια γκαρνταρόμπα όπως ακριβώς την ονειρευόμουν απ'τα δώδεκα,μεταχειρισμένα φορέματα και δικτυωτές κάλτσες και ελαφριά μάλλινα παντελόνια στυλ Κάθριν Χέπμπορν.
Για να θυμάμαι την Ελλάδα στο δωμάτιο έιχα μια ωραία φωτό της Μερκούρη,γενικά η Μερκούρη σαν ηθοποιός και όπως τραγούδησε μου άρεσε πολύ,όλα τα άλλα με αφήνουν παγερά αδιάφορη,και δυο διαφημίσεις αντιηλιακών από την αγγλική Vogue που θύμιζαν ελληνικό καλοκαίρι,μια όμορφη κοπέλα πάνω σε μια βάρκα ξυπόλητη,στην άλλη το μοντέλο φορούσε ένα ωραίο λευκό φόρεμα,ήταν σχεδόν άβαφη και το δέρμα της είχε το δέρμα του σταρένιου ψωμιού.Και η φωτό του Χατζιδάκη,αλλά και εδώ είναι η φωτο του Χατζιδάκη,στην Ελλάδα.
Και στη Γερμανία ανακάλυψα πως δεν μου πάνε τα λουλουδάτα αρώματα που φορούσα μέχρι πρότινος,όχι,τα ανατολίτικα ήταν για μένα,αυτά που έχουν μέσα νότες από ξύλο και μπαχάρια.Και πως δεν μου αρέσει ο Μπρετ Ήστον Έλλις όσο και αν προσπαθούσα να βρω culture references,απλά όταν τον διάβαζα ήταν σα να μπαινα μέσα σε ένα μεγάλο ψυγείο και κάποιος έκλεινε την πόρτα.
Πως ο καφές που προτιμούσα ήταν ο εσπρέσσο,με λίγη πικρή σοκολάτα από δίπλα,Και άλλα μικρά και ασήμαντα που σε καθορίζουν ως άνθρωπο.Πως μου αρέσει να φοράω εσάρπες ας πούμε και το κασμίρι είναι το ωραιότερο ύφασμα πάνω στη γη αυτή που όλοι την πατούμε και όλοι μέσα βρε θα μπούμε.
Με τον Α δεν κάναμε τίποτα το ιδιαίτερα διασκεδαστικό για άλλους,μουσική ακούγαμε,του έκανα αναλύσεις πάνω σε στίχους δικές μου,ας πούμε το "Watching Alice"απ το Tender Prey μιλαει για μια ντομινατρίξ που ντύνεται,το Νιου Τζέρσευ ως πόλη του Σπρινγκστην και οι κάτοικοί του,και άλλα λίγο αφελή,αλλά άν είσαι στα 20 αυτά κάνεις.
Και τέλειωσε τον Αύγουστο,όπως άρχισε,τραίνο και Φρανκφούρτη και Αθήνα.
Ξαναπήγα μετά από δυο χρόνια και ήδη είχε αλλάξει,δεν υπήρχε πια το βιβλιοπωλείο "Πόττερ"που ψώνιζα,έγινε μαγαζί για βιβλία δεύτερο χέρι,και το διπλανό Καφέ Άρτε έγινε κάτι άλλο,πάει ο τύπος που κοκκίνιζε κάθε φορά που ερχόταν να μου πάρει παραγγελία για έναν εσπρέσσο ακόμα.Και άλλα,και άλλα.
Τι απέγιναν όλοι αυτοί;Ο θεόμουρλος φοιτητής φιλοσοφίας διδάσκει τώρα αγγλικά κάπου στο Περού,αλλά αύριο μπορεί να ναι και Κολομβία,ή και εδώ που είμαι τώρα εγώ.Ποτέ δεν ξέρεις με αυτόν.Η Ιρίνα έιχε δυσάρεστη ιστορία,δεν θέλω να τη γράψω γιατί η ψυχή μου πονάει,η Αντονέλλα παντρεμένη και ευτυχισμένη(μια κοπέλα Ναπολιτάνα που τα βράδια πήγαινα στο δωμάτιό της και καθόμασταν στο πρώτο εξάμηνο-μετά γύρισε Ιταλία)για τους άλλους δεν με ενδιαφέρει.Απλά.
Και Ο Α;Είναι καλά.Σε άλλο ποστ...

Σήμερα θα πάμε ένα ταξίδι..προς το κέντρο της Ευρώπης..Παίρνουμε το αεροπλάνο για Φρανκφούρτη ή Στουτγάρδη,και αφού πάρουμε βαλίτσες και λοιπά μπαγκάζια,πάμε στο σταθμό του τραίνου και παίρνουμε το τραίνο για Χαιδελβέργη.
Πανέμορφη πόλη-ειδική συμφωνία μεταξύ συμμάχων και Γερμανών να μη βομβαρδιστεί μετά τον πόλεμο..το παλιότερο πανεπιστήμιο της Ευρώπης και ένα από τα καλύτερα και τα λοιπά και τα λοιπά.
Εκεί πηγα για Εράσμους στο τρίτο μου έτος και προτελευταίο-η φοίτηση ένα θέμα αστείο ως γελοίο-έπρεπε να περάσω δύο μαθήματα κάθε εξάμηνο και ο βαθμός δε μετρούσε στο πτυχίο.
Έμενα στο κέντρο της πόλης.Δίπλα ήταν η σχολή από τα αριστερά,δεξιά ένα μαγαζί με στρώματα,απέναντι ένας φούρνος και ένα παιδικό βιβλιοπωλείο,λίγο παραπάνω το Gymnasium και μια παιδική χαρά.
Εκείνη τη χρονιά έμεινα ηθελημένα πολύ μόνη μου.Οι συγκάτοικοί μου ήταν λίγο χαζά,ένας Αμερικανός που συνέχεια έλειπε,ένας Σουηδός χεβυμεταλλάς που επίσης όλο έλειπε γιατί είχε ήδη φτιάξει μια μπάντα και έκανε συνέχεια πρόβες,ένας Ελβετός κρυπτογκέι που δεν μπορούσα να συννενοηθώ μαζί του γιατί μιλούσε γερμανικά με γαλλική προφορά δράμα,και όλο κουνούσα το κεφάλι μου,και μια Αγγλίδα ξενερουά απέναντι με την οποία μοιραζόμουν και το μπάνιο,(πράσινο όλο λαχανί πλαστικό και κόκκινο καπάκι τουαλέτας-εικαστική παρέμβαση).Το δωμάτιό μου ήταν τεράστιο,βιβλιοθήκη,δυο γραφεία,το ένα το έκανα μπουντουάρ,στο άλλο διάβαζα,θέρμανση 24 ώρες τη μέρα,ντουλάπα,μια χαρά.Μέχρι και απλώστρα είχε βάλει η περσινή.Το παράθυρο έβλεπε το δρόμο,αν δεν έιχες να κάνεις τίποτα καθόσουν στο μέσα περβάζι και παρατηρούσες τον κόσμο-το καλύτερό μου.
έξω από τη Χαιδελβέργη αμερικάνικη βάση-τίγκα στα diners, μέχρι και wal-mart είχε.
Εμεινα πολύ μόνη γιατί όπως είπα τα συγκατοικίδια ξενερουά,δε γουστάρω τιμημένο Ελληναριό (λογική σκέψη-αφού δεν θα κανα παρέα μαζί τους στην Ελλάδα γιατί να κάνω εδώ;)και οι ξενιτεμένοι Ελληνες λίγο υβρίδιο μεταξύ Γερμανών και Ελλήνων-έβριζαν τη Γερμανία όταν ήταν στη Γερμανία και την Ελλάδα όταν ήταν στην Ελλάδα-λογικό,πως να πας όταν έχεις ζησει μια ζωή στην Ευρώπη στο κολωχώρι στην Βέροια ή στη Δράμα λόγου χάρη.Εστω.
Και ήταν ωραίο να είσαι μόνος όταν το αποφασίζεις-και είσαι καλά με αυτό.
Ετσι κι αλλιώς αυτα που μου έλειπαν απ'την Ελλάδα τα 'χα.Ειχε ένα καφενείο που έκανε ωραιότατο ελληνικό καφέ,εφημερίδες στο σταθμό,και τα ελληνικά φαγητά δε μου έλειπαν.
Κολυμπούσα στην πισίνα του εμπορικού κέντρου,αργά,λίγο πριν κλείσει,και έκλεινα τα μάτια μόνη και ένιωθα πως επέπλεα στο σύμπαν όλο,ωραιότατα βιβλιοπωλεία,καφεζαχαροπλαστεία καταπληκτικά,περπατούσα στο κρύο,έβρισκα ρούχα του γούστου μου-επιτέλους-έπινα blackbush ουίσκυ σε μια ιρλανδική παμπ εκεί κοντά καμιά φορά,κάπνιζα καμιά φορά πουράκια βανίλιας,ενίοτε άφιλτρο Lucky Strike,και έτρωγα ωραιότατο σολωμό στα Nordsee-μούρλια.
Και σιγοτραγουδούσα "Χαρά στον Ελληνα που ελληνοξεχνά",όποιος τραγουδά το Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ με πάθος ποτέ δεν καταλάβε τι σημαίνει πραγματικά το τραγούδι αυτό,έβγαινα ενίοτε με έναν φοιτητή φιλοσοφίας θεόμουρλο και πηγαίναμε βόλτα προς το κάστρο,και όταν έφτιαξε λίγο ο καιρός πηγαίναμε στις όχθες του Νέκαρ και κρατιόμασταν εντελώς αθώα από το χέρι σα δεκατετράχρονα.
Μετά ήρθε η Ιρίνα από την Αγία Πετρούπολη αλλά τότε ήταν Μάης και είχα φάει 6 μήνες και έμεναν 3,αλλά και πάλι εγώ τα δικά μου,πάνω κάτω και βόλτες με το τραμ στο Μάνχαιμ,και χωμένη στα βιβλιοπωλεία.
Στις 25 Μαιου,σε μια συναυλία των Sixteen Horsepower στο Karlstorbahnhof,γυρισα για μια στιγμή και με πέρασε ήλεκτρικό σοκ.Είδα τον πιο όμορφο άνδρα της ζωής μου,πανύψηλο με ξανθά μακριά μαλλιά και λαμπερά γαλάζια μάτια(και σιχαίνομαι τους ξανθούς με γαλανά μάτια-αλήθεια)και ειπα στον εαυτό μου,αν δεν πας να του μιλήσεις θα το μετανιώνεις για όλη σου τη ζωή,και πήγα.Για πρώτη φορά,και μέχρι τώρα τελευταία.
Και όταν τέλειωσε η συναυλία με κέρασε μια σόδα(αυτό ήθελα να πιω)και βγήκαμε μαζί και ήμασταν μαζί-έτσι απλά.
Και έμενε στο βουνό,έκανε Zivildienst,(άλλη φορά τι είναι αυτό για όσους δεν ξέρουν),ακούγαμε συνέχεια μουσική και μου έριχνε τα Runen,μου μαγείρευε γιατί εγώ στην κουζίνα είμαι άχρηστη,και εγώ του έφτιαχνα βαρύ γλυκό και του έλεγα για την ελληνική μυθολογία και το άπλετο φως,του διάβαζα Σεφέρη μεταφρασμένο βέβαια,αλλά άκουγε με αγάπη και Τσιτσάνη και Βαμβακάρη και λοιπά,αν και δεν έιχε γνωρίσει ποτέ Έλληνες άλλους,καταγόταν από ένα μικρό χωριό στο Μέλανα Δρυμό που όλοι ήταν αγρότες.
Μου τραγουδούσε το"Swing low sweet chariot"παμπάλαιο γκόσπελ πανέμορφο-και με σκέπαζε πριν φύγει για δουλεια στις 6 το πρωί.
Και ήμουν ευτυχισμένη-γιατί μόνο αν είσαι ευτυχισμένη με τον εαυτό σου μπορείς να δώσεις και σε άλλους.
Και σήμερα,αρμυρή Κυκλαδίτισσα ξανά-αναρωτιέμαι.
Πως πέρασαν τόσο γρήγορα τα ρημάδια τα 6 χρόνια;

Στη νύχτα βγήκα κι είπα
δώσε φωτιά και μπήκα...
πάντοτε φεύγω μ'ενα γρήγορο τέμπο
με Μπολερό,Ραβέλ και Βέμπο..

Πρώτο μου μπάνιο-πλαζ Βουλιαγμένης.Δεν έχουν αρχίσει να πληρώνουν ακόμα-γι'αυτό και οι τουαλέτες θα αρχίσουν να λειτουργούν από αύριο που θα υπάρχει εισητήριο(γεια σου ελλάδα!)
Λευκό δέρμα και αντιηλιακό με δείκτη προστασίας 60(!).Στην παραλία κάτι μουνίτσες με σκουλαρίκια στον αφαλό που γυρνάνε για να δουν αν τους κοιτάζουν όλοι,κάτι τύποι με τατού tribal η κινέζικα ιδεογράμματα που κοιτάζουν τις γκόμενες σα φιλέτα.Ελάχιστα παιδάκια.Ελάχιστα καλοκαιρινή εγώ με νύχια βαμμένα στο χρώμα του ξεραμένου αίματος.Δε βαριέσαι.Θα ήθελα να έχω το στυλ της Μπριζίτ Μπαρντό στις Κάννες πιτσιρίκα με καρώ Vichy μαγιώ,αλλά δεν.Δε βαριέσαι.
Μπαίνω μέσα στη θάλασσα.Για κάποια που έχει συνηθίσει να κολυμπάει στο Αιγαίο,έίμαι δύσκολη.Αλλά το νερό είναι κρύο(όπως μου αρέσει-σιχαίνομαι να νιώθω πως κολυμπάω σε ψαρόσουπα)και καθαρό και κάτω βλέπεις πεντακάθαρα την άμμο.
Κολυμπάω μέχρι βαθιά,αναζωογονούμαι...Βουτάω και χαμογελάω μόνη-είμαι στο στοιχείο μου-το καθαρό γαλάζιο νερό.
Βγαίνω-κάθομαι λίγο στην άμμο,βρίσκω δυο κοχύλια.Καπνίζω ένα τσιγάρο αφηρημένα.
Είμαι τυχερή σκέφτομαι..απίστευτα τυχερή..

Η Σύλβια Πλάθ ήταν μια καταπληκτική ποιήτρια.
Άρχισα να τη διαβάζω στα 16 μου,στα 16 μας όλοι αγαπάμε τους καταραμένους καλλιτέχνες,τώρα την μελετάω με πιο ώριμο βλέμμα.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή,υπερταλαντούχα και όμορφη( υπάρχουν και πολύ όμορφοι λογοτέχνες-δεν είναι όλες χοντροκώλες με στρογγυλά γυαλιά)παράδειγμα η Ανν Σέξτον-άλλη καταραμένη-με καταπράσινα μαγνητικά μάτια και μαύρα μαλλιά-θα μπορούσε να είναι pinup.
Συνεχίζω-Πλαθ.Μια πασίγνωστη αυτοκτονία.Τον χειμώνα του 1963,ίσως ο πιο κρύος χειμώνας της Ευρώπης,ο ποταμός Νέκαρ στη Χαιδελβέργη παγωσε όλος,με διαζύγιο από τον ερωτα της ζωής της Τεντ Χιουζ και ιστορικό βαριάς κατάθλιψης στην πλατη της,ένα παγωμένο πρωινό έβαλε το κεφάλι της στο φούρνο του γκαζιού.
Είχε φτιάξει το πρωινό των παιδιών της και το είχε σερβίρει στο δίσκο.
Η ιστορία που θυμάμαι από εκείνη είναι άλλη.
Μερικά χρόνια πριν,με υποτροφία στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ,σε ένα πάρτυ γνωρίζει τον ποιητή Τεντ Χιουζ.Τον πλησιάζει,τον δαγκώνει στο μάγουλο τόσο δυνατά ώσπου να βγει αίμα και απαγγέλλει από μνήμης ένα ποίημα του.
Πήραν διαζύγιο λίγα χρόνια αργότερα,εκείνος απιστούσε,εκείνη δεν τον ξεπέρασε.
Την ξαναδιαβάζω με άλλο μάτι τώρα-η ποίησή της είναι σπουδαία,γλωσσα κοφτερή σαν ξυράφι,κρύα σαν ατσάλι,λέξεις διαλεγμένες με λεπτομέρεια,ακρίβεια χειρούργου.
Η ζωή της έγινε ταινία-μάλλον ανεκδιήγητη για μένα-με τη Γκουίνεθ Πάλτροου και τον Ντάνιελ Κραιγκ.
Μοντρέσορ-η γιαγιά μου όντως ήταν υπέροχος άνθρωπος,όπως όλες οι παλιές γιαγιάδες άλλωστε που τώρα σιγά φεύγουν.
Χαίρομαι που εκτός από τα μεγάλα αυτιά της κληρονόμησα και το πείσμα της.

Καμιά φορά πηγαίνω σε αποθήκες που πουλάνε είδη καθαρισμού χονδρική και χάνομαι στη μυρωδιά τους.Απορρυπαντικά πλυντηρίου σε σάκους,σφουγγάρια πιάτων και μπάνιου σε μεγάλες συσκευασίες,τεράστια μπουκάλια μαλακτικού ρούχων,αλλά και πράσινο σαπούνι,και καλλυντικά που μάλλον σου γδέρνουν το δέρμα ,τι microdermabrasion και μαλακίες.
Σύρματα για τα πιάτα,τζίβες,που σου κόβουν όσο θες με το μέτρο,χαρτιά τουαλέτας και κουζίνας,και εγώ οσφραίνομαι,οσφραίνομαι την καθαριότητα που υπόσχονται,που φαντάζομαι πως μπορεί να καθαρίζει και ψυχές.(ναι,είμαι τόσο αφελής ενίοτε).
Σήμερα σήκωσα και τα τελευταία χαλιά από το δωμάτιό μου.Είναι γυμνό το πάτωμα σαν παλιό πλοίο.
Περπατώ ξυπόλητη σαν τη γιαγιά μου.Τα πόδια της και τα χέρια της είχαν μακριά και αριστοκρατικά δάχτυλα,παρόλο που ήταν αγρότισσα και σχεδόν αγράμματη.
Χέρια που φανταζόσουν πως όλη μέρα έπαιζαν πιάνο ή έβαζαν λουλούδια σε βάζα,και όχι πως φύτευαν καπνά και έπλεναν ατέλειωτες μπουγάδες με καυτά νερά.
Η γιαγιά μου πέθανε όταν της έκοψαν την πλεξούδα της "για ευκολία".Ήταν λευκή μέχρι τη μέση,πιασμένη βέβαια με φουρκέτες στην κορφή του κεφαλιού.
Τα είχε σχεδόν χαμένα,μα όταν έβλεπε κοντά πλέον τα μαλλιά της,γκρίνιαζε χαμηλόφωνα "τις χαζές"(εννοούσε τις κόρες της)'ντιπ μυαλό δεν έχουν".Δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
"Ο Στάλιν, ο Φράνκο και ο Χίτλερ σε μια συσκευασία μιας γυναίκας 1.50 και 40 κιλά" έλεγε ο πατέρας μου.Αυτή η γυναίκα έσβησε μαζί με μια πλεξούδα που πετάχτηκε άδοξα στα σκουπίδια,που φροντιζόταν κάθε πρωί με επιμέλεια...
Τη βλέπω καμιά φορά...Μικρό σαν εφηβικό στήθος,μεγάλα αυτιά,αεικίνητο σώμα.
Έφυγε ήσυχα στα 87 της χρόνια,μόλις μπήκε η Πρωτοχρονιά του 2001.

Ακούω στο ραδιόφωνο τη "Φειρούζ" του Θανάση Παπακωνσταντίνου.Το τραγουδάω κι εγώ,αν και προτιμώ την Ουμ Καλσούμ.
Τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ.Σηκώνομαι και κοιτάζω τα φώτα της Πεντέλης,
Το πρωί σηκώνομαι ακόμα πιο κουρασμένη.Κάνω ντους με κρύο νερό,δεν συνέρχομαι.
Ζαλίζομαι εύκολα.Δεν καλύπτω πια την κούραση του προσώπου μου με πούδρα.
Μόνο λίγο αμυγδαλέλαιο στις παρανυχίδες και Νιβέα ή λάδι μανόλιας στην πλάτη μου που ξεραίνεται εύκολα.

Herr God,Herr Lucifer,beware,beware.
Out of the ash I reach
with my red hair
and I eat men like air. (Sylvia Plath)

Απομεσήμερο...καφές στην Κηφισιά..κάθομαι στα ριγέ μπλε-λευκά μαξιλαράκια,έξω..
Είναι και το φόρεμά μου μπλε λευκό,αλλά από την αμερικάνικη αγορά,πουά,αμπίρ...θα ταίριαζαν μακριά σκουλαρίκια,αλλά ξέχασα να φορέσω κοσμήματα..ως συνήθως...
Η Γ. με μεγάλα καφέ γυαλιά ηλίου.Στην πλάτη της έχει τατουάζ δυο μεγάλα φτερά αγγέλου.Τα αγγίζω.Φτερούγισαν;Θα χτυπήσω άλλο ένα στην Καλιφόρνια μας λέει.Στο πόδι,κάτι σαν αναρριχόμενο κισσό..
Το δικό μου μου το έκλεψαν της λέω..το είδα αλλού..έτσι,δεν το έκανα καθόλου..
Ο κόσμος χωρίζεται σε εμάς και αυτούς λέει παιχνιδιάρικα.Σε εμάς και τις γκόμενες που έχουν πεταλουδίτσες,δελφινάκια,τριαντάφυλλα..Γελάω κι εγώ-είναι κολλητικό το γέλιο της.
Η Θ. η μικρή μας μόλις έχει γυρίσει από τη θάλασσα, γαλάζιο φόρεμα με τιράντες,τα μαλλιά της κάνουν αυτές τις μπούκλες του αρμυρού νερού.
Μας λέει για τον Ειρηνικό η Γ.Πως τρώει γρανίτα παγωμένο χυμό καρύδας και γράφει στο Coffee Bean and Tea Leaf..δε ζηλεύω,ή μήπως ζηλεύω λίγο;Όχι..Σκέφτομαι πως εγώ θέλω να δω τον Ατλαντικό από την Κορνουάλη.Σκέφτομαι και ποιον θα ήθελα να έχω παρέα μου-αποφασίζω-κανέναν.
Έλα ρε συ στην Καλιφόρνια-με σκουντάει.Θα έχεις πολύ επιτυχία στους άνδρες εκεί,ψοφάνε για ευρωπαϊκά πρόσωπα..Ναι ναι λέω γιατί εδώ,που χαϊρι και προκοπή,προσθέτω παραπονιάρικα.Βρε αϊ σιχτίρ μου απαντάει.
Γελάει και η Θ.
Βλέπω ξανά στο μυαλό μου τη Marylin πιτσιρίκα,τη Marylin πιτσιρίκα να ποζάρει στο φακό του Andre de Diennes.Μου κουνάει το χέρι από τα σύννεφα.Ποζάρει και εκείνη στον Ατλαντικό...
Δεν μου πάει το κόκκινο κραγιόν της.
Στην Κορνουάλη τώρα θα έχουν αρχίσει να πουλάνε rock.Ένα γλυκό με γεύση μέντας,σκληρό.
Το βράδυ θα φορούσα πουλόβερ Σέτλαντ και θα διάβαζα ποίηση της Wendy Cope και της Christina Rossetti.
Και έρχεται η πνιγηρή Δευτέρα-δεν δουλεύω,με το λευκό μεσοφόρι πάνω σε έναν υπολογιστή.
Ακούω Τσιτσάνη...και μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι "για χατίρι σου ξημερώνει,βγαίνει η πούλια βγαίνει ο αυγερινός..
Βάζω λίγο λάδι μανόλιας στην πλάτη μου..γεύση οδοντόκρεμα κανέλας στην κορφή της γλώσσας μου..

Σήμερα έχω τα νεύρα μου.Περίπου.
Ανοίγω την εφημερίδα με τον πρωινό καφέ,και στα πολιτιστικά βλέπω πως ο Μανώλης Ρασούλης δεν τα καταφέρνει στον αγώνα που κάνει για τη διάσωση του εργοστασίου της Κολούμπια-μπήκαν οι μπουλντόζες,θα καταστραφούν μήτρες και αρχεία αν δεν έχουν ήδη γίνει σκόνη.Αυτό που με σόκαρε περισσότερο ήταν πως κανένας καλλιτέχνης,εκτός από το Νότη Μαυρουδή,δεν ήταν παρών.
Για την Κολούμπια,που μέσα ηχογραφήθηκαν τόσο σπουδαίοι δίσκοι.Γιατί το λαϊκό τραγούδι είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά,αλλά βέβαια κανένας δε νοιάζεται,ο Θεοδωράκης γιορτάζει κάθε τρεις και λίγο τα 80 του χρόνια (ακόμα;)και ο Σαββόπουλος ετοιμάζει κάτι καινούριο-άπληστοι,αχόρταγοι,βρυκόλακες.Όλοι μαζί στο βόθρο,προσκυνάμε σκυφτοί το χρυσό μοσχάρι.
Και σα να μην φτάνει αυτό,πέφτει στα χέρια μου ένα Downtown,και διαβάζω συνέντευξη της Βάνας Μπάρμπα,που δηλώνει πως καλύτερο μέρος του σώματος της είναι το αιδοίο της.
Σιγά το πράγμα κυρά μου-εντάξει,τη διαφήμισες την παράστασή σου,νισάφι πια.
Λες και έχει τίποτα ιδιαίτερο το δικό σου το μουνί.Όλες έχουμε από ένα,δεν το βγάλαμε και παντιέρα στο μπαλκόνι.
Και φωτογράφηση Γωγώς (μια είναι η Γωγώ),με μπικίνι,τα γνωστά,τόσα χρόνια με τα βυζιά της Βάνας και τον κώλο της Γωγώς πορευόμαστε ως έθνος.
Και δεν τις κατηγορώ.Γιατί πολύ απλά,έχουμε και βάζουμε στο βάθρο αυτούς που μας αξίζουν.

Νεκρόφιλοι που πουλάμε και τη μάνα μας για ένα Καβάλλι αδειανό για μιαν Ελένη,ένας θίασος αρρωστημένος που δε διστάζει να τον παίρνει από τον κώλο μεταφορικά και κυριολεκτικά για ένα εξώφυλλο και μια αναφορά στη στήλη της Χριστίνας Πολίτη,που καταπίνουμε με ευχαρίστηση το δικό μας εμετό και τα δικά μας περιττώματα.
Φυσικά και δε θα σωθεί τίποτα από την Κολούμπια. Θα μείνει ένα κουρνιαχτό ,αλλά για λίγο,που θα ενοχλήσει τα ευαίσθητα ρουθούνια μας και μετά θα ξεχαστεί,όπως ξεχάστηκε και η μνήμη μας και το φιλότιμό μας.

Μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία του Χαλανδρίου...τα βιβλιοπωλεία είναι το προσωπικό μου ησυχαστήριο-μικρά,μεγάλα.Μου λείπουν τα σκονισμένα βιβλιοχαρτοπωλεία της παιδικής μου ηλικίας-ειδικά ένα στο Ναύπλιο που το είχε ένας παππούλης κοντά στο σχολείο και κάθε μέρα παρακαλούσα τη μαμά μου να πάμε για λίγο,για λίγο μόνο μαμά,σε παρακαλώ...
Ένα σκονισμένο,μαγικό βασίλειο και εγώ μια πριγκίπισσα μέσα στα faber no 2..και τις ξυλομπογιές..τι να πρωτοθυμηθώ;
Την Πηνελόπη Δέλτα;Τους Τρεις Σωματοφύλακες;Την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων;
Το τριζάτο χαρτί,η πιο όμορφη μυρωδιά;Τον 'Εριχ Καίστνερ,αχώριστο σύντροφο;Τα ατέλειωτα βιβλία της Ελληνικής Μυθολογίας;
Διάβαζα κρυφά κάτω από τα σκεπάσματα με φακό-το φως στις 9 έσβηνε αυστηρά-έτσι έγινα μύωψ.
Κατέβαινα την κουπαστή με τον Τρελαντώνη,γλιστρούσα στην λαγουδότρυπα με την Αλίκη,πήγαινα για κηνύγι με την Άρτεμη,βοηθούσα τον Ηρακλή στους άθλους-και τον Θησέα.
Πριν μάθω να διαβάζω-γύρω στα 4-έβαζα τη μαμά μου-πτώμα από τη δουλειά το μεσημέρι-να μου διαβάζει ξανά και ξανά τα ίδια.Κουράστηκε και με έμαθε να διαβάζω-από τις βιτρίνες τον καταστημάτων.Όταν πήγα στην πρώτη ήμουν η μόνη που ήξερε να διαβάζει και να γράφει ολόσωστα-ήταν βαρετά στο δημοτικό.
Ο Μικρός Νικόλας κάτω από την ακακία στο Γάζωρο Σερρών,Ιούνιος,εκλογές 1985.
Ο Μεγάλος Περίπατος του Πέτρου.Ο Γερο-Στάθης-παλιομοδίτικο-το πρότεινε ο παππούς μου,
το βαρέθηκα,αλλά ήταν κάτι.Τα ψηλά βουνά.
Ο Δον Κιχώτης που πάλευε με τους ανεμόμυλους,Περλ Μπακ,οι Μικρές Κυρίες..τόσο όμορφα,σύμπαντα ολόκληρα-φώτιζαν το μοναχικό μοναχοπαίδι που δεν είχε κανένα ταλέντο,
δεν ζωγράφιζε όμορφα, δεν είχε ρυθμό και είχε βαρεθεί να του λένε πόσο όμορφο είναι.
Το καλοκαίρι που το σχολείο τελείωνε ο μπαμπάς μου με πήγαινε στο βιβλιοπωλείο και μου έλεγε "πάρε ότι θες"-η πιο ευτυχισμένη στιγμή της παιδικής μου ζωής.
Αυτό γίνεται μέχρι τώρα-πάρε ότι θες,όταν αρχίζει η ζέστη τραβιέμαι στα βιβλιοπωλεία σαν τη μέλισσα στο λουλούδι.
Μύριζα σήμερα το φρέσκο χαρτί-αγόρασα βιβλία Taschen-αμερικάνικες διαφημίσεις δεκαετιών 40-50,προσφορά ένα βιβλίο για τον Hopper.
Και είμαι ξανά παιδί και η μαμά μου με κάνει μπάνιο με αφρόλουτρο πεύκο "έχω μεγαλώσει πια μαμά για Προδέρμ" και σαμπουάν Τζόνσον και μου φοράει τη νυχτικιά μου με τα χελιδόνια-την καλή μου-και διαβάζω το Θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγερσον και μαζί του πετάω με τις αγριόπαπιες,και είμαι παιδί και πάω στο σχολείο με τουίντ φούστες και μπεζ μπαρέτες.
Μια φορά πήγα με τη μαμά μου στο φαρμακείο για τα καλοκαιρινά μου Scholl, ένα ζευγάρι κάθε καλοκαίρι,φαγώνονταν μέχρι το Σεπτέμβρη-Scholl το πρωί,άσπρα πέδιλα το απόγευμα-
και η φαρμακοποιός με ρωτάει τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και της απαντάω πως θέλω να έχω βιβλιοχαρτοπωλείο και μου λέει,δεν είναι καλύτερο να γίνεις συγγραφέας;
Και να που έγινα-έστω σε blog,ή σε άσχετα κομμάτια χαρτί και πακέτα τσιγάρα,ή ακόμα και σε σελίδες Α4,και ας μην εκδοθώ,ας μην ολοκληρώσω τίποτα,μου φτάνει να γράφω,να γράφω,δε με νοιάζει κάτι παραπάνω.
Και έχω ακόμα άσπρα πέδιλα..
"Με τα άσπρα πέδιλα,πατάω τα βέβηλα
τα άγρια σημάδια των καιρών.."
Λίνα Νικολακοπούλου

Έπρεπε να γίνουν όλα.Να περιμένω σε κρύους σκοτεινούς σταθμούς τραίνων και λεωφορείων,έπρεπε να παρακαλέσω ξένους για ένα τσιγάρο,έπρεπε να πω τα προσωπικά μου σε έναν ξένο στο διπλανό σκαμπό του μπαρ,έπρεπε να πάω σε ερασιτεχνική παράσταση Rocky Horror Picture Show με κοτσιδάκια,πουκάμισο και γραβάτα και ζαρτιέρες να φαίνονται κάτω από την καρώ φούστα,έπρεπε να μείνω μέσα ολομόναχη για μέρες χωρίς να μιλήσω σε κανέναν,έπρεπε να κάνω σεξ με διάφορους εντελώς ακατάλληλους άντρες,έπρεπε να παρω τελευταία στιγμή το αεροπλάνο για να δω τον....,έπρεπε να ξοδέψω μέχρι τελευταία δεκάρα για να αγοράσω ένα φόρεμα που έμοιαζε ραμμένο από νεράιδες για νεράιδες,έπρεπε να ξενυχτήσω στο σκαλοπάτι του κλαίγοντας,έπρεπε να κάνω εμετό μετά από φτηνή βότκα ξαπλωμένη στα πλακάκια του μπάνιου,έπρεπε να αγοράσω άλλο ένα κραγιόν ενώ δεν το χρειαζόμουν πραγματικά,έπρεπε να μείνω στο κρεβάτι κλαίγοντας γιατί όλα πια μου φαίνονταν ακατόρθωτα,έπρεπε να πάω στην πόλη εκείνη την παγωμένη μέρα που το λεωφορείο αργούσε και ένιωθα τα πόδια μου να παγώνουν,να περιφρονήσω την περηφάνεια μου και να πω στο τηλέφωνο "μπαμπά,έλα να με βρεις,δεν αντέχω άλλο" ,έπρεπε να πάω τόσες φορές μόνη μου σινεμά σε μεσημεριανές προβολές,να βουτήξω βράδυ ντυμένη στην παραλία ενώ είχε πολύ κύμα και έμπαινε στα μάτια μου και δεν έβλεπα και να γυρίσω σπίτι τρέμοντας,έπρεπε να παίρνω το τραμ τις Κυριακές για να πηγαίνω στο σταθμό,έπρεπε να πάω στο κοντινό ακριβό,κυριλε εστιατόριο κλαίγοντας για να τους ζητήσω να μου δώσουν μπύρα για το σπίτι και να μου αρνηθούν,έπρεπε να τα κάνω όλα αυτά,σωστά και λάθη,γιατί έμαθα και μαθαίνω,και μεγαλώνω χωρίς να χρωστάω δεξιά και αριστερά και να δίνω λογαριασμούς,κλειστούς ή ανοιχτούς.

Κι αν ο αγέρας φυσά,δεν μας δροσίζει...(Γ.Σεφέρης)
Χτες περπάτησα μέχρι το dvd κλαμπ-κλινικό..σχεδόν μύριζες το απολυμαντικό.Παίρνω το Χάρρυ Πόττερ και το Κύπελλο της Φωτιάς.
Μου αρέσει ο Χάρρυ Πόττερ-τα βιβλία-οι ταινίες όχι και τόσο.Όχι τόσο ο κεντρικός ήρωας,μου αρέσει ο Ρον,πολύ ο Σίριους Μπλακ,και ο αγαπημένος μου χαρακτήρας ήταν ο Άλμπους Ντάμπλντορ,ο πιο σοφός μάγος.
Δεν το είδα-βγήκα με μια φίλη στο κέντρο.Στην πόλη δε βλέπεις αστέρια.

Ίσως πάω μια βόλτα μέχρι το Accesorize.Μου αρέσουν πολύ τα καπέλα-έχω πολλά,θα ήθελα ένα μπροντερί ανγκλαίζ.Ο ήλιος με πειράζει στο δέρμα.Το καλοκαίρι μου αρέσει,δεν μου αρέσουν τα κουνούπια αλλά τους αρέσω πολύ εγώ.
Δεν έχω πάει σε πολλά νησιά.Από τα δεκαπέντε μου θέλω να πάω στην Ανάφη-δεν το έχω καταφέρει ακόμα.Στα περισσότερα μέρη που ήθελα πολύ να πάω πήγα.
Δεν έχω καταφέρει τη Νέα Υόρκη,ήταν να πάω τον Αύγουστο πέρυσι,στράβωσε τελευταία στιγμή.Τη Νότια Γαλλία.Μου αρέσουν τα λιμάνια-γιατί;Γεννήθηκα σε λιμάνι βλέπεις.
Μόλις μπήκε το φως της μέρας-την ημέρα που γεννήθηκε και ο συγγραφέας του Μικρού Πρίγκιπα.

Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα πριν να γνωρίσω εσένα...

Τίποτα βέβαια δεν πάει χαμένο.Το χει γράψει και ο Ρασούλης.Δεν έχω ζηλέψει άλλον άνθρωπο-γραφιά εκτός από εκείνον.
Λάμπεις σαν το Βόρειο Σέλας στο λοφάκι της Καστέλλας...

Κόβω άρθρα και τα κολλάω σε ένα άλμπουμ.
Κάρτες σήμερα-όχι ταρώ-runen.Τα έριχνε ο Α.δεν μπορούσα να καταλάβω τη σκανδιναβική μυθολογία-τη μελετούσα-δε μου πήγαινε.Και του έλεγα-μου λείπει το φως της μεσογείου,η φιλική θάλασσα,ο ουρανός...τα δίδμα Απόλλων -Άρτεμις,για μένα ο κόσμος δεν είναι το δέντρο της Yggdrasil,οι Βαλκυρίες με φοβίζουν,όχι Α. Βάγκνερ δεν θα ακούσουμε,ξέχνα το,βάλε Ντεμπισσύ.
Τους δίνω άλλη μια ευκαιρία...
Pethro.Κάτι σαν τις τρεις μοίρες.Ο χαμός.Το πιο σκοτεινό σύμβολο,χρώμα μαύρο,στοιχείο της φύσης το νερό.
Hagalaz.Ο Πάγος..η μητέρα όλων των Runen.Χρώμα θαλασσί,στοιχείο νερό/αέρας.Δημιουργία ξανά από το Χάος.
Raidho.Ο Θωρ.Αέρας.Τοξότης στην Αστρολογία.Αποφάσεις και ο κύκλος της ζωής..
Μοσχολιού στο ραδιόφωνο..Κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά..και πέλαγος η στάλα..
Βάζω αιθέριο έλαιο κέδρου σε βαμβάκι και το βάζω στα μάλλινα που μαζεύω.

Με κοιτάζει ο Οντίν με το ένα του μάτι..Το άλλο το θυσίασε στο πηγάδι της Σοφίας.
Μυρίζει όμορφα το έλαιο του κέδρου..Πως θα μυρίζουν άραγε στο Λίβανο;
Swing low,sweet chariot...

Τραβάω κάρτες ταρώ στην τύχη από την τράπουλα.The emperor,the fool,the queen of cups.
Ακούω Σοπέν στο ραδιόφωνο...
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που σου έλεγα κλαίγοντας "Δεν σ' αγαπάω,δεν σ' αγαπάω" για να φύγεις.Δεν με πίστεψες.Ποτέ δεν ήμουν καλή στα ψέματα...
Χτες στην τηλεόραση είχε αφιέρωμα στο Σουγιούλ...τραγούδησαν ένα τραγούδι που έλεγε η Βέμπο και το κατέστρεψαν..δεν με άφηνες τότε να ακούω τη μουσική μου και επέμενες να ακούμε τα δικά σου κι εγώ κρυφά έβαζα Κοέν,Κάλλας,Λεό Ραπίτη, "καινούρια τώρα ζωή",Σουγιούλ "θέλω να τα σπάσω,θέλω να ξεσπάσω",Moon River,"στο θολωμένο μου μυαλό".Έλεγες πως δεν πολυξέρω από μουσική..από ταινίες..μέχρι και τα ρούχα σου έπλενα στο χέρι εκείνο τον Αύγουστο..
Όταν πήρες το φέρρυ γύρισα στο σπίτι και μου είχες αφήσει όλες τις καραμέλες λάιμ που μου άρεσαν περισσότερο.
Και μια Πρωτοχρονιά έβαλες το καλο σου κοστούμι και με σαμπάνια στο χέρι περπατούσαμε στο δρόμο και όλο το βράδυ άναβες τα τσιγάρα μου και ξημερώματα τρώγαμε στο μπαλκόνι ξαναζεσταμένο μοσχάρι σετσουάν από τα πλαστικά πακέτα.Με μάθαινες να τρώω με τα ξυλάκια.Γελούσα γιατί δεν τα κατάφερνα.
Ήσουν καλός;Όχι.Αλλά ούτε και κακός.
Ξανατραβάω μια κάρτα.The hanged man...

Μικρές Αγγελίες...

Απαραίτητον δια τας κυρίας και δεσποινίδας
Η καλλυντική αλοιφή
Γεωργίου Ρεβελάκη (φαρμακοποιού)

Εγκεκριμένη παρά του Βασιλικού Ελληνικού Ιατροσυνεδρίου
Αθήναι Οδός Αιόλου 66
Θέλετε να εξαλείψετε τας πανάδας,φακίδες (πιτσιλάδες) και τα πυώδη εξανθήματα του προσώπου;Θέλετε να εξαλείψετε τας ρυτίδας;Αι μελαχροιναί θέλετε να λευκανθήτε;
Θέλετε να διατηρείται εν γένει το πρόσωπό σας λευκόν,στιλπνόν και δροσερόν;Προμηθευτήτε
την γνωστήν καλλυντικήν αλοιφήν Γ.Ρεβελάκη,Φαρμακοποιού,Αιόλου 66.
Βεβαία και ασφαλής η επιτυχία.Τιμή της μεν καλλυντικής δραχ. 6,δια της επαρχίας δραχμ. 7,50 και 8, του δε καλλυντικού σάπωνος δραχμ. 6,50.

Κάπου διάβασα..δεν θυμάμαι που,πως το blogging δεν είναι τίποτε άλλο παρά δημόσιος αυνανισμός.
Το πιστεύω απόλυτα...και επειδή για μένα ο αυνανισμός είναι κάτι αυστηρά προσωπικό,και μέχρι τώρα κάνοντας blogging δεν έχω χύσει,μπορεί και να τα ξαναπούμε.Αλλά μπορεί και όχι.
΄
Πίσω απ' την πόρτα ξενυχτούν με λάβδανο οι ψυχές μας...(Θανάσης Παπακωνσταντίνου..)

Έφτασαν στο ξενοδοχείο "Βαλκάνια"τρεις κοπέλες απ΄τη θήβα και τη Λιβαδειά.Μια βαλίτσα κρατούσαν κι ένα μπουκέτο λουλούδια των αγρών.Ζήτησαν ένα τρίκλινο και να μην τις ξυπνήσει κανείς.Κι έπεσαν και κοιμήθηκαν και είδαν ένα όνειρο ότι έφτιαξαν μια καλύβα στην άμμο με το λίβα και τις μουσικές των κυμάτων.Είχαν πουλήσει τους καρπούς που δίνει η γη όταν γεννάει και ήταν ψόφιες από την κούραση.
Και την άλλη μέρα το πρωί,σαν ήπιαν καφέ με παξιμάδι-όπως μνημόσυνο μιας Κυριακής που πέρασε μέσα απ΄τον ήλιο-βγήκαν στη γειτονιά βγήκαν στη γειτονιά που πουλούν μπαχαρικά,τσάι,φασκόμηλο,λιβάνια κι έφτασαν στη βιτρίνα που είχαν δει στο περιοδικό.
Τα κόκκινα τακούνια ήταν εκεί όπως στη φωτογραφία.Μπήκαν,τα πρόβαρα και αγόρασαν το ίδιο χρώμα και οι τρεις.Περπάτησαν στο λούνα παρκ.Είδαν το γύρο του θανάτου,την αίθουσα του τρόμου,και ότι είχε καταργήσει ο χρόνος.Κάποιο παιδί τους ζήτησε να τις ξεναγήσει στην πόλη.Κι εκείνες το προσπέρασαν γελώντας.Είδαν την Ακρόπολη ή το Λευκό Πύργο,όπως στα καρτ ποστάλ,μες στην ομίχλη το Θησείο και σαν γύρισαν στο ξενοδοχείο είχαν φτάσει όλοι οι ένοικοί του.Οι βαλίτσες τους ήταν στη ρεσεψιόν,και στην υποδοχή του κι ο ξενοδόχος προσπαθούσε να τους τακτοποιήσει.
Από αριστερά κάθονταν: ο Ρωβινσώνας Κρούσος,είχε έρθει με τσάρτερ κι έφευγε την επομένη για Κυκλάδες, ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος,είχαν προστεθεί κι ένας Παλαιστίνιος ή Αφγανός ή Μεξικανός ή Αργεντινός ή Σουδανός ή Αιθίοπας ή Ιρανός ή Ιρακινός.
Στις αποσκευές τους,δυο πεθαμένα περιστέρια.Που ήταν η νύφη και ο γαμπρός.Ο Ορέστης μ' ένα φίλο του που ήταν ντισκ τζόκευ στη Χαλκίδα.Ένα κορίτσι αλαφροισκιωτο,ίδιο αερικό,ντυμένο στα λευκά,μ' ένα πουλί με κίτρινο ράμφος στο κλουβί.
Ο Τζώνυ ο μπόγιας με το Γιάννη το φονιά παιδί μιας Πατρινιάς.Ένας ευαίσθητος ληστής που παίζει φυσαρμόνικα και διαβάζει Νίτσε.Οι διωγμένοι εφημεριδοπώληδες του υπόγειου ηλεκτρικού στην Ομόνοια,φορώντας στολές αγγαρείας της τελευταίας ώρας.Ο κιθαριστής των φλαμένκος.Η Σωτηρία Μπέλλου.Ο Στέλιος Καζαντζίδης.Ο χορευτής του Σεντ Ιλέρ.Η Λέσχη των Μοναχικών Καρδιών του Λοχία Πέππερ.Ο μόνιμος πιανίστας του ξενοδοχείου Τάσος Καρακατσάνης.Έφτασε κι ο Νίκος Γκάτσος πάνω σε άσπρο άλογο κι ο Μάνος Χατζιδάκις σε κλειστή άμαξα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.Ο ξενοδόχος του Βαλκάνια,βλέποντας πως σ' αυτήν τη μυθολογία δεν λείπει κανείς,ζήτησε από τον φωτογράφο να αρχίσει.

(Του Γιώργου Χρονά-για το δίσκο Μυθολογία).
Χτες μέσα στο ανοιξιάτικο αεράκι τον αγόρασα.Τον ξέρω σχεδόν απέξω,δεν τον είχα.
Δεν μου φτάνει αυτός ο κήπος,δεν μου φτάνει αυτή η γη. Και δεν με λένε Μαριάνθη,αλλά από τρελή γενιά είμαι.

Η κερασιά μου δεν αφήνει τη βερικοκιά μου να ανθίσει.Μάλιστα.
Είναι πολύ κοντά και τη ζηλεύει.Και σιγά σιγά τη μαραζώνει.Μόνο τα θηλυκά,ας πούμε δέντρα ζηλεύουν το ένα το άλλο;
Ο γυναικείος ανταγωνισμός είναι ένα μεγάλο θέμα-τουλάχιστον για μένα.Είμαι σίγουρη πως είναι και για άλλες πολλές. Άρχισε από τα 19 σε μένα( αυτά έχουν τα ψηλά άχαρα διοπτροφόρα κοριτσάκια με ακμή στο σχολείο-ανθίζουν ας πούμε,πολύ αργά) και θα τελειώσει στην εμμηνόπαυση.Τι είναι για μας ο ανταγωνισμός,οξυγόνο;
Υπάρχει ο ανταγωνισμός με το άλλο φύλο.Αλλά αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι-και παιχνίδι αυτόκαθεαυτό.(Μάλλον λάθος το γράφω-διορθώστε με).Αν και δεν μου αρέσουν οι ανταγωνισμοί με το άλλο φύλο επίσης.Τους βαριέμαι.Δεν έχω έτσι κι αλλιώς να αποδείξω τίποτα,σε κανέναν.Αυτό είμαι,πάρτε το ή αφήστε το.Σαν ντομάτα στη λαική.
Οι ανταγωνισμοί είναι βαρετοί.Και με το άλλο φύλο.Έτσι κι αλλιώς,έχω πάψει να πιστεύω στους φοβερούς έρωτες.Πιστεύω στη συντροφικότητα πάνω από όλα.Να μοιράζεσαι με τον άλλον τη σιωπή σου.(Αν και ποτέ δεν έπαψα να ψάχνω τον κακό λύκο-αλλά αυτό είναι άλλο).
Πίσω στις γυναίκες.Η χαριτωμένη κακία με το χαμόγελο της κακιάς πεθεράς,το ψάξιμο του αδύναμου σημείου και το χτύπημα όταν νιώθεις ευάλωτη.Δεν τα κάνω.Με κάνουν να καταρρέω.
Δεν ζηλεύω τις άλλες,πως να το κάνουμε.Αν εγώ έχω ωραία βυζιά,μια άλλη θα έχει ωραία πόδια,τι να γίνει τώρα.Με το ζόρι παντρειά;Οι γυναίκες οδηγοί δεν με αφήνουν ποτέ να περάσω.Οι άντρες,πάντα.
Βαριέμαι να απολογούμαι για τον εαυτό μου-τι να κάνουμε τώρα.Δεν έχω τα γνωστά σωματικά κόμπλεξ των γυναικών,η μαμά μου από νωρίς με έμαθε πως αυτό έχεις-δεν θα γκρινιάζεις,με αυτό θα ζήσεις,θα το προσέχεις,δεν θα κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη χωρίς λόγο τώρα.
Σταματάω,γιατί όλα αυτά που λέω δεν βγάζουν νόημα.
Καημένη βερυκοκιά...

Η Ρωσία είναι μια χώρα πνιγμένη στο αίμα.Τόσο πολύ που σε πιάνει ανατριχίλα.Διαπλοκές που βάζουν τη χώρα μας στη γωνία κατακόκκινη από ντροπή.Βάλε μέσα κατάρες και προλήψεις( δεν τις πιστεύω εγώ,τις πιστεύουν οι Ρώσοι),τον Άγιο Δαίμονα Ρασπούτιν,την απίστευτη φτώχεια,τη ρώσικη κατάρα του αλκοολισμού,και τον 20 αιώνα που τόσο αισιοδοξία πρόβαλλε στη χώρα αυτή για να την πνίξει πάλι στο αίμα στη δύση του.
Δεν είναι ένα πολιτικό ποστ αυτό,και δεν θα ήθελα να λάβω πολιτικά σχόλια.Πολύ απλά δεν πιστεύω στα απολυταρχικά καθεστώτα,ούτε αριστερά ούτε δεξιά.
Το ποστ αυτό έχει σαν αφορμή το βιβλίο που διαβάζω και μελετάω τόσον καιρό, τον "Τελευταίο Τσάρο" του Έντβαρντ Ρατζίνσκυ.Είχα διαβάσει πριν 3 χρόνια την εκπληκτική βιογραφία του Ρασπούτιν από τον ίδιο.Ηρθε η σειρά του Τσάρου Νικόλαου Β. Είναι κουραστικό(τόσα μα τόσα ονόματα που έπαιξαν ρόλο)είναι μεγάλο,πάνω από 700 σελίδες.
Ουσιαστικά,ο αφηγητής είναι ο ίδιος ο τσάρος.Κρατούσε λεπτομερή ημερολόγια από τα 11 του χρόνια μέχρι τη νύχτα τις 17 Ιουλίου του 1918.Μέσα περιγράφεται ο μεγάλος του έρωτας για την Αλεξάνδρα,η αγωνία της απόκτησης διαδόχου,η καλοκρυμμένη αρρώστια του διαδόχου,η φοβερή αβουλία του, η κατάρα του αριθμού 17, ο Ρασπούτιν..για να τελειώσουν όλα μια νύχτα σε ένα ορυχείο περιβλημένα από θειικό οξύ.
Και το μέλλον.Όταν το βιβλίο τελειώνει και ο συγγραφέας έχει ήδη γράψει τον επίλογο,λαμβάνει ένα τηλεφώνημα που τον πληροφορεί πως ανακαλύφθηκαν οι τάφοι 9 ατόμων στο χωριό Κοπτιάκι.καταλαβαίνει αμέσως περί τίνος πρόκειται.Γράφει εξαντλημένος."Μα δεν θα τελειώσει ποτέ αυτή ιστορία;"

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Πάνος Γεραμάνης,ο καλοκάγαθος γίγαντας των ερτζιανών.
Το άκουσα χτες στο ταξί αργά,γυρίζοντας σπίτι.Θα γίνουν προς τιμήν του δύο μνημόσυνα,ένα στη γενέτειρά του και ένα στο Χαλάνδρι,για τους φίλους που θα ήθελαν να πιουν ένα κρασί στη μνήμη του.
Νευρικός ταξιτζής,γύρω στα 60,λεπτός.Θα ήταν όμορφος άντρας στα νιάτα του.Αχ κορίτσι μου πάει και αυτός,στην ηλικία μου ήταν,τον έπαιρνα κούρσα από τα Νέα.Εμένα ο Θεός δε λέει να με πάρει που τόσα χρόνια υποφέρω.Τι έχετε,ρωτάω κι εγώ...Ο γιος μου,διπολική διαταραχή,αρνείται να κάνει τη φαρμακευτική αγωγή.Από τη μανία στην κατάθλιψη και πάλι από την αρχή.Από δεκατεσσάρων χρονών το παιδί και τώρα είναι τριάντα.Και σα να μην έφτανε αυτό,η γυναίκα μου γυρνάει με γκόμενους,θέλω να τη χωρίσω,ποιος θα προσέξει όμως το παιδί;Εγώ όλη μέρα στους δρόμους και τα λεφτά λίγα,τι να κάνω;
Μα ρυθμίζεται η διπολική διαταραχή,ψελλίζω.Δεν παίρνει τα χάπια κορίτσι μου...
Ευτυχώς που έχω τη δουλειά μου και ξεχνιέμαι.
Ξαφνικά έκανε κρύο μέσα στο ταξί.Τυλίχτηκα μάταια στη ζακέτα μου.
Υ.Γ. Ευχαριστώ όλα τα παιδιά χτες στο καφενείο στη σύναξη.Ήταν πολύ ωραία,για άλλη μια φορά...

προσπαθώ να βάλω τάξη στα παπούτσια μου.Έχω αρκετά ζευγάρια,φοράω συνέχεια ένα ή δυο ζευγάρια,και δεν μπορώ να τα βρω στη ντουλάπα.Δεν μπορώ να πετάξω τίποτα-γενικώς.
¨Ενα ζευγάρι μαύρες μπότες που έιχα αγοράσει το 2000(μακριά που φαίνεται)από το Faith στο Norwich όταν ήμουν φοιτήτρια και είχαν γίνει προέκταση του ποδιού μου χάλασαν πριν μια βδομάδα και δεν βρίσκω το κουράγιο να τις πετάξω.Έχω γόβες,αφόρετες σχεδόν,που να τις βάλεις στα αθηναϊκα πεζοδρόμια;Καλοκαιρινά με πεταλούδες γαρνιτούρες,πέδιλα,μπαλαρίνες κανονικές δερμάτινες σε ροζ, τα πρώτα μου ζευγάρια με τακούνι(καφέ μπαρέτες) που έιχα αγοράσει για μια δεξίωση στο Μακεδονία Παλλάς στα 18 μου(αυτό και αν είναι μακριά).
Αυτή η δεξίωση ήταν αστεία.Ήταν το πρώτο μου ταξίδι στη Θεσσαλονίκη,με τον πατέρα μου-η δεξίωση της Philoxenia,ο πατέρας μου υπάλληλος ΕΟΤ,με πήρε μαζί του.Είχα τελειώσει το σχολείο,δεν είχα περάσει στην Ιόνιο Σχολή μεταφραστών-διερμηνέων,με πήρε σαν αποσκευή,δεν πολυείχε και όρεξη,αλλά δεν ήθελε να με αφήσει μόνη στην Αθήνα,εδώ ήμουν σα τυφλοπόντικας από το κλάμα,κάτσε να την έχουμε από κοντά την τρελή.
Μέναμε κοντά στο σταθμό,και εγώ έβγαινα συνέχεια να πάρω αέρα και να καπνίσω κρυφά,σιγά το ήξερε,αλλά δεν με άφηνε,με άφησε μετά τα 21,την παλιά ενηλικίωση,παρακαλώ,
Στη δεξίωση αγνόησα το μπουφέ(πολύ ωραίος)και πήγαινα στο λόμπυ,άναβα τσιγάρο,μου την πέσανε δυο ηλικιωμένοι επιχειρηματίες,τους αγνόησα,μετά κατάλαβα πως με πέρασαν για βίζιτα,ποια συχνάζει στο λόμπυ του Μακεδονία Παλάς μόνη;Μάλιστα.
Τώρα ο πατέρας μου είναι συνταξιούχος και μου αγοράζει κούτες.Μαζί με τις δικές του αγοράζει και τις δικές μου.Στο ταξίδι εκείνο σταματήσαμε κάπου στη Λάρισα για καφέ και έπαιζε Nick Cave.Στο αυτοκίνητο,το παλιό μας Βόλβο-τανκ,ακούγαμε τοπικούς σταθμούς.
Βαριόμουνα αλλά από το παράθυρο ήταν ωραία αυτά που έβλεπα και δε γκρίνιαξα.
Για τα παπούτσια;Η λύση είναι να τα βάλω σε κουτιά να είναι σε μια ανθρώπινη κατάσταση..Αλλά σήμερα βαριέμαι.Και πρέπει και να σιδερώσω,που το σιχαίνομαι.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σήμερα βγήκα από το σπίτιμετά από μέρες.Ντύθηκα (μπεζ πουλόβερ από το dance,κατάστημα με ρούχα χορού στη Δημοκρίτου)ροζ σουέντ φούστα από αμερικάνικη αγορά.Πήγα στο κατάστημα-μαγικό κουτί.Le strenghe son tornate.Οι μάγισσες ξαναγυρίζουν.Άλλαζα πίσω από το παραβάν παραμυθένια ρούχα και κοσμήματα,αυθεντικά Courreges,φορέματα πλεκτά βελονάκι.Αποφάσισα σε ένα Lanvin του εξήντα σεμιζιέ λευκό με λεπτομέρειες μπροντερί ανγκλαίζ, με φούξια ζώνη.Και ένα κολιέ με κερασάκια.Κατακόκκινα..'Οταν πηγαίνω στο μαγαζί αυτό νιώθω σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.Κομπινεζόν του προηγούμενου αιώνα,λίγα κομμάτια Chanel, δαντελωτά πουκάμισα,γιαπωνέζικα κιμονό.
Πίνοντας καφέ λίγο αργότερα,στην Αthens Voice,βλέπω συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου και λίγο παρακάτω ή παραπάνω,άρθρο του Θάνου Αλεξανδρή για τη Φλέρυ Νταντωνάκη..Η Φλερυ Νταντωνάκη ήταν ίσως,η σπουδαιότερη φωνή της Ελλάδας.
Τραγούδησε στο σπουδαιότερο δίσκο της Ελλάδας,το Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκη.
Δεν το ήξερε πως ήταν σπουδαία.Πέθανε χτυπημένη από τον καρκίνο ξεχασμένη πια από όλους,η είδηση πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων..
Διαβάστε το άρθρο αυτό.Ακούστε τη Φλέρυ με σβηστά τα φώτα να τραγουδάει την τρελή του Φεγγαριού.Σαν αγία και τρελή μαζί,να σας τείνει το χέρι στην Αθανασία της μεγαλειότητας.
Και το πιο σπουδαίο,της σεμνότητας.Μακριά απ τα φώτα και το διαζύγιο Φουστάνου-Νατάσας,την dominatrix Τατιάνα Στεφανίδου,τις γκόμενες-βίζιτες που τουλάχιστον έχουν ένα σκοπό,να τραβάνε μαλακία οι φαντάροι(και δεν το λέω καθόλου ειρωνικά)την ειρωνία,την ξινίλα,τους αμοράλ γαμίκουλες,τη γκρίνια,το αδηφάγο βλέμμα.
Αφήστε την σαν τη νονά της Σταχτοπούτας,να σας αγγίξει όχι με το μαγικό ραβδάκι της,αλλά με τη φωνή της.Το βράδυ θα έρθει να σας σκεπάσει και να ρίξει στα όνειρά σας πέταλα από κρινάκια και χρυσόσκονη από τα άστρα...

Μια Κυριακή απόγευμα είχα έναν άνθρωπο
κι έπιανα μπράτσο
κι εκείνος ερχόταν ζεστός
από κρεβάτι αλληνής
της διπλανής της ζωής
κορμό δανεικό,βασιλικό μαραμένο, ποτήρι σπασμένο
παραδίπλα το γιατρικό
Τις σκιες τις μετράω εγώ
και δικό μου το σπίτι παλιό
τελικά ριζικό,σ'αγαπώ,.κορμί τσακισμένο
Τις φωτιές τις ανάβω εγώ
και διπλό μου το άχτι παλιό
τελικά ριζικό,σ' αγαπώ και νεκρό να σε φέρει το τρένο
Μια Κυριακή απόγευμα είχα έναν άνθρωπο
κι έπιανα μπράτσο,δικό μου μόνο
τώρα σκοτώνω κάθε περαστικό...
(τραγούδι του Σ.Κραουνάκη,όπως τραγουδήθηκε,μοναδικά,από την Κατερίνα Στανίση, στο δίσκο "Σπεράντζα")
Συμπαθώ πολύ την Κατερίνα Στανίση.Και τα σκυλάδικα.Τα σε πιο χιλιόμετρο τραγουδάτε σκυλάδικα.Νομίζω πως είναι το μοναστήρι,το Άγιο Όρος των πονεμένων.
Δεν είναι τυχαίο που πολλοί άνθρωποι της διανόησης ψάχνουν εκεί να βρουν,τι άραγε;Τον εαυτό τους;Δεν είναι τυχαίο το εξαιρετικό βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή "Αυτή η νύχτα μένει".
Έτσι κι αλλιώς,οι περισσότεροι άνθρωποι της κουλτούρας,Τρούμπα θέλουν να γίνουν.Έχουν εμμονή με τις παλιές πουτάνες,τους μάγκες με τα χρυσά,οι ομοφυλόφιλοι (Χατζιδάκις)πήγαινε στο Φλωρινιώτη,ο Χρονάς όλο στο Πέραμα γυρνούσε.
Κι εγώ.Αν και δεν είμαι άνθρωπος της διανόησης,είμαι απλά τρελή.
Δως μου πάλκο,σαμπάνιες ξεθυμασμένες και πάρε μου την ψυχή.Με τα λεφτά στην κάλτσα και το ψηλοτάκουνο.Αν θες να με προσβάλλεις,πες με κουλτουριάρα.Αν θες να σε λατρέψω,παρόλο που δε θα το πιστέψω γιατί αυτογνωσία έχω,πες με μουνάρα,γκόμενα.
Ξέρω πως αν πατήσω το πόδι μου εκεί,αν τύχει,γύρνα στη μαμάκα σου θα μου πούνε.Δε βαριέσαι.Αφήστε με ζαλισμένη από το ουίσκι χαράματα στην εθνική με το τακούνι σπασμένο.
Όσο για τη Στανίση..καθαρά λαική φωνή,συμπαγής.Διάλεξε πίστες,άλλο ρεπερτόριο που δεν είναι του γούστου μου,αλλά μου αρέσει.Είναι ωραία γυναίκα,μου βγάζει ψυχή και αυτό το παράξενο ήθος,την τιμή της νύχτας.Θα θελα να την δω να πίνει τον καφέ της το πρωί στην Αθήνα της αντιπαροχής.Άβαφη με το μπουρνούζι.Να μου δείχνει τα φουστάνια της και να μου πιάνει το πρόσωπο σαν την Παναγία των Πατησίων που λέει και το τραγούδι του Χατζηδάκι.Μου θυμίζει Τένεση Ουίλιαμς.Μακριά από τις βλαμμένες με τα στρογγυλά γυαλιά,τάχα φεμινίστριες,τάχα τίγκα στους γάλλους υπαρξιστές που νομίζουν πως ο οργασμός είναι προσβολή.

Όταν ήμουν πιτσιρίκα ήθελα να παντρευτώ φαροφύλακα.Να ζούμε μαζί στο φάρο και να ακούμε το κύμα.Ίσως να χουμε και έναν μικρό κήπο.Αργότερα διάβασα το ίδιο σχεδόν στην " Αστραδενή"της Φακίνου.Θα βλέπαμε τα καράβια να περνάνε και θα τους κουνούσαμε το χέρι.Θα φορούσα ένα πλεκτό σάλι και θα είχα μακριά μαλλιά μέχρι τη μέση.Το χειμώνα θα μαγείρευα κρεατόσουπα και χορτόσουπα.Θα πίναμε κουβάδες δυνατό τσάι assam.Θα ακούγαμε ραδιόφωνο,βραχέα,μεσαία.
Πάει το όνειρο.Έχω ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα.Είναι όμορφο.Μπλε,λευκό.Ένα κιτς ρολόι -ραπτομηχανή.Το όνειρό μου-τουαλέτα για τα καλλυντικά μου-στη μέση λαβομάνος από πορσελάνη-δώρο της μάνας μου,από τα σπάνια δώρα που μου έχει κάνει.
Καθαρίζω τα συρτάρια και το γραφείο μου.Δεν μπορώ να δουλέψω με γραφείο άνω κάτω.
Τα συρτάρια μου είναι γεμάτα νεσεσέρ από περιοδικά.Θα τα δώσω σε φίλες.Περιττά πράγματα,όχι πια.Ένα τετράδιο και ένα μολύβι.Κάρτες που μου έστειλαν.'Ενα κερί.
Είναι ωραίο να αγαπάς αυτά που έχεις.Να γεύεσαι κάθε μπουκιά του φρέσκου ψωμιού.
Το αλατισμένο αεράκι.
Καθαρίζω με το βετέξ.¨Αλλοι τα ηρεμιστικά τους,εγώ το βετέξ μου"που έγραφε και η Κάραλη.
Βιβλιοθήκη.Αναμνήσεις από το σπίτι των νεκρών,Πόλεμος και Ειρήνη,Μακρυγιάννης.Πιο πέρα,Μπουκόφσκι,Αγκάθα Κρίσιτι,Πατρίσια Χάισμιθ.Παραπέρα,Χειμωνάς,ποίηση Ζεν,παιδικά του Τριβιζά.Άλλα ευκολόπεπτα για τα κατατονικά μεσημέρια.Ελευθερίου,ο Καιρός των Χρυσανθέμων.Το Μονόγραμμα.Μπερδεμένα ράφια,μπερδεμένη ζωή...

Πάρε και τον Αυγερινό δικό σου καμαρώτο...ακούω Ζαμπέτα,μάγκα μου,βάλσαμο το μπουζούκι σου!Ηρεμεί την ψυχή..
Μου αρέσει να αντιστρέφω τα γεύματα.Ειδικά,να τρώω πρωινό το βράδυ.Κουάκερ,(με μέλι και καρύδια ή λίγες φράουλες) μπέικον με αυγά και σε συνδυασμό με βαρύ καφέ,φίλτρου.Και τότε αρχίζω να μιλάω,στο τσιγάρο..
Ήσουν φιλόσοφος μάγκα μου.¨Ησουν σπουδαίος,και σε είχαν για διασκεδαστή.Διαβάζω ξανά και ξανά το βιβλίο σου,είχες μεγάλο πόνο στην ψυχή,αλλά εσύ την έδινες στο μπουζούκι σου και κελαηδούσε.Και όλους τους έκανες χαρούμενους.Κι εσύ όλο γελούσες ρε μπαγάσα.
Στα κέντρα τους έκραζες με το "Οοοααα".Σε καταλαβαίνω εγώ.Κράξιμο ήταν.Δεν χωρούσες στο πετσί σου.Αργησαν κι εσένα σε καταλάβουν,σε ξέχασαν όταν μεγάλωσες,σε κατηγορήσανε μέχρι και για φασίστα!Εσένα φίλε!Άκου για φασίστα!
"Όλους τους αγάπησα ρε,κι αυτούς που ήμουν κοντά μου μόνο και μόνο επειδή ήμουν ο Ζαμπέτας".
Πέθανες και κατάλαβαν πόσο σπουδαίο ήταν και το μυαλό σου.Έφυγες,ήταν Μάρτης του 1991.Πηγαίναμε στην Πάρνηθα με το μπαμπά.Και το είπε το ραδιόφωνο.Και συγκινηθήκαμε.
Δεν είχα κλείσει τα 13 μάγκα μου.Και όταν τα άλλα κορίτσια ακουγαν ζαχαρωμένα ποπ,εγώ άκουγα εσένα να τραγουδάς τα "Χιλια περιστέρια".
Ήσουν ωραίος ρε.
¨Όσα και να έκανα,κανένας δεν μπόρεσε να με καταλάβει".Ποιος μάγκα μου να καταλάβει τι μπαχτσέ είχες στην ψυχή σου εσύ.Ποιος..
Ήσουν ωραίος ρε μπαγάσα.

Δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να καθαρίζεις τη ντουλάπα σου από τα περιττά-και εγώ σήμερα έχω μόνο την καλοκαιρινή βερσιόν,πως λέμε καλοκαιρινά ανάκτορα;
Μια σακούλα σκουπιδιών και ψυχραιμία...Αγαπάω πολύ τα ρούχα μου-φτηνά,ακριβά,παλιά,καινούρια.Αλλά μερικές φορές τα περιττά πρέπει να πετιούνται.
Έχουμε και λέμε-ένα λιλά φανελάκι από την gap-έξω.Άλλο ένα με λουλούδια,σε στυλ Λώρα Άσλευ,το χω από την τρίτη Γυμνασίου,έξω και αυτό.Καρώ πουκάμισο κόκκινο χωρίς μανίκια-το κρατάω,είναι το πρώτο ρούχο που αγόρασα όταν πήγα στο Λονδίνο.Η λευκή seven κασμίρ μου φόρμα έχει γίνει κουρέλι-στα τσακίδια κι εσύ.Δαντέλα με τιράντες,2 ευρώ από αμερικάνικη αγορά.Πολύ ψηλά στο λαιμό-έξω.Παμπάλαιο λευκό Hanes,έλα να γίνεις ξεσκονόπανο.Ροζ μπλούζα με μια φράουλα στο κέντρο,καλοκαίρι του 1995.Το κρατάω,χαιρόμουν να σε φοράω-πολύ.Μύριζες,και για άγνωστο λόγο,σαν φράουλα παγωτό.
Fleece χρώματος μπεζ.Μένει μόνο επειδή είναι ζεστή για τα βάρβαρα κρύα εδώ.Λευκό φόρεμα με ηλιοτρόπια-μου θυμίζει μυρωδιά αντιηλιακού-το κρατάω,μου πάει,πλένεται και στεγνώνει εύκολα.Πουκάμισα που μου έδωσε η ξαδέρφη μου από το Ζαρα.Έξω,συντηρίκλες.
Το φόρεμα από το Topshop που αγόρασα όταν έδωσα τις τελευταίες εξετάσεις πτυχίου,καρώ Vichy κόκκινο-λευκό,δεν μου κάνει,για συναισθηματικούς λόγους,το κρατάω.Δένει στο λαιμό και όλη η πλάτη έξω,κρίμα που δεν μου κάνει.Μπεζ φούστα με λουλούδια στον ποδόγυρο,3 μάρκα από το H+M,ή αδυνατίζω ή φεύγει,άλλη μια ευκαιρία,καλά,είχα εγώ τόσο λεπτή μέση;
Εσώρουχα-όλα τα λευκά που γκρίζαραν στο πλυντήριο πέταμα,μίζερα,μίζερα,μίζερα.
Το μοναδικό μου σετ La Perla-δεν είμαστε καλά,τόσα λεφτά έδωσα.Μεσοφόρια της γιαγιάς μου,δεν μπορώ να τα πετάξω.Φανελάκι hello kitty.Αστο,μου φτιάχνει το κέφι.Τσαντάκια,όλα έξω.Τα βαριέμαι.Μια φούστα με πιέτες τζιν,άστην για την παραλία,μόνο εκεί φοριέται,παραείναι κοντή.Δώρα της θείας μου,δυο σιελ μπλούζες με μανίκι 3/4.Θεία,άλλη φορά πάρε μου άρωμα σε παρακαλώ,μη μου κάνεις δώρο ρούχα.Τέρμα.Καφές,τσιγάρο.Διάλειμμα.

Όταν είσαι στενοχωρημένη,Τσέρυ,η μόνη λύση είναι να δουλεύεις,μου είχε πει ο πατέρας μου.Να κρατάς τον εαυτό σου απασολημένο.Εν μέρει,έχει δίκιο.
Ρούχα μουλιάζουν στις λεκάνες.Μπουρμπουλήθρες,σαπουνάδες,ζεστό νερό.Ακούω Σαββόπουλο,γιατί;Ποτέ δεν μου άρεσε ο Σαββόπουλος ιδιαίτερα,τώρα ταιριάζει.Αυτή τη στιγμή,αυτό το λεπτό..Το απορρυπαντικό με ενοχλεί στα χέρια.
Έξω 7 ή 8 μποφώρ.Τα παντζούρια μου χτυπάνε σε ένα ρυθμό περίεργο.Κάθε καινούριος ηχος με τρομάζει,για λίγο,μόνο για λίγο.Έφυγαν οι τουρίστες.Σα να μην ήρθαν ποτέ.
Όταν βγαίνω,η εσάρπα μου ανεμίζει σα μανδύας.Τα μάτια μου δεν έχουν ξεπρηστεί από τον ύπνο-δε βοηθάνε τα μαντζούνια.Τα μαλλιά μου μπλέκονται.
Νιώθω κάτι μέσα μου σαν εμετό.Θέλω να βγει,δε βγαίνει.Κάθεται στα σωθικά μου και με δηλητηριάζει.Απλώνει τα πλοκάμια του.Δεν θα το αφήσω να με πνίξει.
Δουλειά.Μετά θα διαβάσω Χειμωνά για να μην τρελαθώ.
Τα ματάκια σου να βγούνε,σαν και μένα δεν θα βρούνε.

Σηκώνομαι το πρωί,λούζομαι,σαμπουάν με μέντα και δεντρολίβανο,σπάει το κοκκαλάκι των μαλλιών μου,με ενοχλούν όλη τη μέρα,έχουν φτάσει κάτω απ' τους ώμους,δεν το είχα προσέξει.Τα πιάνω με ένα λαστιχάκι των πακέτων..Πάντα στα προβλήματα υπάρχουν λύσεις.Οδηγώ μέχρι το λιμάνι,παίρνω εφημερίδες,να στείλω κάρτες;Δεν θα στείλω κάρτες.
Μου λείπουν οι κάρτες και τα γράμματα..Μια μέρα θα βάλω όλες μου τις κάρτες σε άλμπουμ,μια μέρα μια μέρα...΄
Βάφω τα νύχια μου,τρώω παραδοσιακά κουλουράκια-ληστεία,6 ευρώ και ούτε ένα κιλό δεν είναι.Η Ανάσταση θα γίνει στις 11.Θα αλλάξω παντελόνι απλά-θα πάω στην εκκλησία με Ugg μπότες,όλα μου τα άλλα παπούτσια είναι στην Αθήνα,ή είναι πολύ καλοκαιρινά.
Ανάσταση σε πόλεις και χωριά..θα τρεκλίζουν αύριο από την Αγία Μέθη.
Εσύ δεν θα με φιλήσεις,δεν πειράζει...έμαθα να μην με πειράζει.
Κάπνισε ένα τσιγάρο..σε βλέπω να κρατάς το κεφάλι στα χέρια σου.Αλλά μπορεί και όχι.
Μπορεί και να στενοχωρηθώ αν πεθάνεις,αλλά μπορεί και όχι.

Σούρουπο με Tori Amos.Φυσάει.Είχε νηνεμία,μετά τις 4 άρχισε ο βοριάς.Ξυπόλητη,καφές στην παραλία,βουτούσα τα πόδια μου στο κύμα,οι Αθηναίοι έτρωγαν νηστίσιμα και ζαλίζονταν με κρασί."Πολλοί ξένοι"μου λέει ο μαγαζάτορας,εννοώντας Αθηναίοι.Γελάμε συνωμοτικά.
Οι ντόπιες ψωνίζουν για το σπίτι.Στη Χώρα έχουν ασβεστώσει ήδη τα σοκάκια.Παίζει τα τραγούδια της Χαρούλας στο μαγαζί,κοιτάω κατάματα τον ήλιο.Τραγουδάω κι εγώ,τρελή και αλλοπαρμένη,με σένα μαγεμένη..Γυρνάω στο σπίτι κατά μήκος της παραλίας.
Δεν την έχουν καθαρίσει ακόμα.Ένας αχινός..τα πόδια μου,αμάθητα,γλιστράνε στα βότσαλα.
Θα συνηθίσουν.
Το νερό εδώ είναι γλυφό.Ο ύπνος ήρεμος.Ήρεμος ύπνος..Διαβάζω αλλά δε συγκεντρώνομαι.
Είναι το κάλεσμα του Βοριά.

Ετοίμασα βαλίτσες,με νεύρα ως συνήθως,ποτέ δεν θα καταφέρω την τέχνη του travelling light..αύριο θα περάσω Κάβο Ντόρο...θα βγω στο κατάστρωμα και οι σταγόνες θα μου πιτσιλίσουν το πρόσωπο,το Αιγαίο,το πανέμορφο Αιγαίο,το θυμάρι,καλώς ήρθες Τσέρυ,
έλα να σε κεράσουμε ένα κρασί,τι κάνει η μάνα σου,άντε και καλό καλοκαίρι,πως μεγάλωσες,
και από πάνω το φως...

Ανοιχτά παράθυρα,εδώ και δυο μέρες η Μελίνα ακούγεται..σαν αερικό θα ζήσω..
νυχτικό χρώμα κερασιού...υπάρχει κρασί από κεράσια;ένα μωρό κλαίει στο δρόμο..
αγόρασα ένα μαγικό βιβλίο με ξόρκια και φίλτρα..και άλλο ένα με συνταγές για κολοκυθάκια..ζήλεψα τις χειροποίητες μαρμελάδες που πουλούσαν..δεν είχε blackcurrant..φρυγανισμένο ψωμί με μαρμελάδα blackcurrant...βαρύς καφές και έξω να χιονίζει..τι μου θύμισες τώρα...η Ε.μια φορά είχε φτιάξει φρουτοσαλάτα και μετά την έκανε φλαμπέ με σναπς ροδάκινο..γελούσα..έσπαγε μπισκότα oreo και τα έβαζε στο παγωτό..μου έφτιαχνε custard cream όταν πήγαινα στο δωμάτιό της,σε μπωλ..
καμιά φορά διαβάζω τα κείμενά σου.
Κλείνω τα παράθυρά μου.Ο καφές τελείωσε.Μεσάνυχτα..

Αργά το βράδυ
έλα να παίξεις
στου σεντονιού μου τις μαύρες σκιες..

(Στα όνειρά μου όμως.Γιατί δεν θέλω να γυρίσεις πίσω..)

Όταν ο ύπνος είναι άθλιος,τότε όλα πάνε άθλια.
Πονάει ο αυχένας μου και η μέση μου..
Ένας κουβάς καφέ (με διπλή δόση εσπρέσσο)δύο μάφιν blueberry.Σκεπάζομαι με την κουβέρτα.Είναι καρώ,κόκκινη,σαν κιλτ.Βλέπω Οικογένεια Γκίλμορ σε dvd.
Η Λόρελάι και η Ρόρυ είναι η οικογένεια Γκίλμορ..Είναι μαμά και κόρη.Η Λόρελάι έμεινε έγκυος στα 16 της και κράτησε το παιδί παρόλο που η οικογένειά της(πλούσια και αριστοκρατική) ήταν αντίθετη.Ζουν σε μια μικρή κωμόπολη στο Κονέτικατ που λέγεται Σταρς Χόλοου,γεμάτη με ιδιόρρυθμους χαρακτήρες.Η Ρόρυ είναι 17 χρονών και πολύ ώριμη,ενώ η μαμά της είναι ενθουσιώδης και χρειάζεται πολλές φορές εκείνη καθοδήγηση.
Συχνάζουν στο ντάινερ του Λουκ,που είναι βαρύς και ασήκωτος και μαλώνει διαρκώς με τον κοινοτάρχη,που έχει το σούπερ μάρκετ.Η Λόρελάι με την φίλη της τη Σούκι που έιναι σεφ έχουν ένα πανδοχείο που λέγεται Ντράγκονφλαι Ινν.Στην πόλη ζουν πολλοί άλλοι,ο Κερκ που είναι ο ιδιόρρυθμος της πόλης,η μις Πάττυ που έίναι καθηγήτρια χορού,η καλύτερη φίλη της Ρορυ που τη λένε Λέιν και είναι Κορεάτισσα και η μαμά της είναι θρησκόληπτη,η Λέιν παίζει κρυφά ροκ ν ρολ κρυφά απ τη μαμά της σε μια μπάντα.
Όλοι αυτοί και μερικοί άλλοι μαλώνουν και ξαναφιλιώνουν,η μαμά με την κόρη τρώνε τζανκ φουντ και πίνουν τεράστιες ποσότητες καφέ,η εφηβεία που δίνει τη θέση της στην ωριμότητα,
οι ερωτικές ζωές τους σε μια γλυκύτατη σειρά με λίγη νοσταλγία,σε μια πανέμορφη καταπράσινη κωμόπολη..

Η Τέχνη μπορεί να αρχίσει από παντού,αρκεί να καταλήξει στο μοναδικό.

Για να ασκείς εξουσία πρέπει και να την περιφρονείς.

Ο κόσμος νομίζει πως με ξέρει..κανείς δε με ξέρει.
Μάνος Χατζιδάκης

Αγαπώ τα άκρα μου.Όχι τα ακραία μου,τα άκρα του σώματος μου.Όταν με ρωτάνε ποιο είναι το αγαπημένο μέρος του σώματος μου,το λέω αυτό και εισπράττω παράξενα βλέμματα.
Κι όμως...τα χέρια μου κερδίζουν κυρίως το ψωμί μου,γράφουν όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου,έχουν χαιδέψει μωρά και αγαπημένα πρόσωπα,κάθε μέρα καθαρίζουν το σώμα μου και το πρόσωπό μου,στολίζονται ενίοτε με δαχτυλίδια,φέρνουν τη νικοτίνη στο σώμα μου.
Τα πόδια μου έχουν παγώσει σε σταθμούς τραίνων σε διάφορες πόλεις,με πήγαν σε μουσεία και κανάλια και λεωφόρους,ζεστάθηκαν και βυθίστηκαν σε κόκκους άμμου,πάτησαν το γκάζι ξυπόλητα,τα νύχια των ποδιών μου βάφτηκαν μπλε με ασημί στρασάκια σαν τη μπλε ώρα,πόνεσαν μέσα σε άβολα παπούτσια και κοκκίνισαν και πρήστηκαν,βυθίστηκαν σε λεκάνες με χλιαρό νερό στο τέλος της μέρας,πάτησαν αγκάθια σε εξοχές και μάτωσαν,κάθε μέρα πατάνε το ξύλινό μου πάτωμα όταν σηκώνομαι από το κρεβάτι,φόρεσαν havaianas και marc jacobs αλλά θέλουν να είναι ελεύθερα γιατί γεννήθηκα χωρίς παπούτσια και θέλω να πεθάνω χωρίς παπούτσια,χωρίς περιττά στολίδια.

Γενικά,τεμπέλα δεν είμαι,έτσι;Έχω φοβερές σωματικές αντοχές κι ας μη μου φαίνεται,μόνο βάρη δεν μπορώ να σηκώσω γιατί πονάει η μέση μου.Κατά τα άλλα,η δουλειά μου είναι κατ' εξοχήν χειρωνακτική,με οκτώ ώρες ύπνου είμαι εντάξει,όλα καλά.
Γιατί γαμώτο είμαι στο γράψιμο τόσο απαράδεκτη;Καλύτερα να πλένω χαλιά στη μπανιέρα με τη βούρτσα σκυμμένη παρά να κάτσω μια ώρα με τις σημειώσεις μου,να ξεπετάω δυο τρεις σελίδες τη μέρα και όξω πούστη απ'τη παράγκα,έτοιμο το φαι κυρίες και κύριοι.
Και με κοροιδεύουν οι σελίδες και τα σημειωματάρια,χα χα μου λένε,τίποτα δε θα καταφέρεις και σήμερα,σιγά μη μπει το μυαλό σου σε τάξη εσένα,και ένα χάος στο δωμάτιο Τσέρυ,χαρτιά παντού απλωμένος τραχανάς που έλεγε και ο Φλωράκης,μελάνια στα χέρια.
Τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους που έλεγε και ο ποιητής,εκείνοι ήταν τουλάχιστον μια λύση,
φτιάχνω διαρκώς καφέ και τσαϊ,μουτζουρώνω και σβήνω,και ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή,ο καθηγητής μου λέει σε έχει φάει η ντόλτσε βίτα,ποια εμένα,που κάθε βράδυ είμαι σπίτι,αγαπάω τους ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα δεν τους αντέχω,βγαίνω στο μπαλκόνι,κοιτάω την κερασιά μου το γράψιμο είναι αυτομαστίγωμα,έχει χαρά αλλά είναι ψυχοβγαλτικό,θα ήθελα να γράψω και άλλα τώρα αλλά χμμ,όχι τώρα,
κι εσύ κρυμμένος το σκοτάδι για να σωθείς απ τους γνωστούς
κι εγώ ξημέρωμα στον 'Αδη να ξεφορτώνω τους πιστούς...

Ζέστη κι υγρασία,Μαιος 1998.Φύλλο δεν κουνιόταν.
Ιδρώτας σε όλο το σώμα,ξεφυσούσες,δεν άντεχες,άνοιγες τα παράθυρα διάπλατα,καμιά σωτηρία.(της ψυχής;)
Με τα παράθυρα διάπλατα ανοιχτά,ξυπόλητη,έφτιαχνες καφέ και άκουγες Leonard Cohen.
Τake this waltz.Ξανά και ξανά και ξανά,ήθελες να ερωτευτείς μικρή μου,και νόμιζες πως
ο έρωτας ήταν αυτό,αλλά σε υποψίαζε ο στίχος "With it's very own breath of brandy and death".
Αυτό ήταν λοιπόν.Μπράντυ και θάνατος.Ξανά και ξανά και ξανά.
Επεφτε ο ήλιος το απόγευμα,άλλαζες μουσική,ίσως Οδός Ονείρων,ίσως Αμέρικα Αμέρικα,
κατέληγες στον Κραουνάκη,"μια Κυριακή απόγευμα είχα έναν άνθρωπο κι έπιανα μπράτσο,δικό μου μόνο,τώρα σκοτώνω κάθε περαστικό"
και πέρασαν τα χρόνια,και είναι,είναι μπράντυ και θάνατος,είναι αντέχω ακόμα και χτύπα με κι άλλο,και ίσως είμαι μελό αλλά σκοτίστηκα,άλλαξαν τα ρούχα σου και άλλαξε λίγο το σώμα σου,τι σημασία έχει,σήμερα άκουσες ξανά το βαλς του Κοέν τυχαία και ήρθε ξανά η μεγάλη ζέστη,δεν μπορείς να ανασάνεις,μπράντυ και θάνατος,μπράντυ και θάνατος.

Ballad of a teenage queen, Johnny Cash.
Δεν ήμουν μια όμορφη έφηβη.Ήμουν ένα χαρούμενο παιδί,όχι μετά.Μετά τα 11,είδα τον κόσμο με άλλα μάτια.Ήταν σκληρός και μπήκα σ' ένα καβούκι μέχρι τα 19 νομίζω.Μετά βγήκα και είδα φως.Η μήτρα ήταν ζεστή και υγρή,σαν θερμαινόμενη πισίνα.Επέπλεα και άνοιγα τις κλειδώσεις των γονάτων μου.Χρυσόψαρα παντού,φώλιαζαν στα δάχτυλά μου.Είχε και ιππόκαμπους,αστερίες,αχινούς.
Johnny Cash φίλε μου.Ηλεκτρική εκκένωση πνιγμένη στις αμφεταμίνες.
Δως μου το χέρι σου.Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι,πάμε στο Σείριο να πιούμε βαρύ ελληνικό στον κύριο Μάνο,να μας πει ιστορίες,να μας κάνει να χαμογελάσουμε.Μπορεί και να μας παίξει Ντεμπισσύ στο πιάνο.Μπορεί.Θα βάλω και τα καινούρια μου παπούτσια,έλα πάμε.

Τα αγαπημένα...όχι κατά σειρά προτίμησης.

Ταινίες,ξένες
1.Ιt's a wonderful life(παλιά,με Τζίμυ Στιούαρτ)2.Σινεμά Ο Παράδεισος 3.Il Postino 4.Tελευταία Εξοδος Ρίτα Χαίηγουορθ 5. Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;

Ελληνικές
1.Η Κάλπικη Λίρα 2.Τα Κόκκινα Φανάρια 3.Ποτέ την Κυριακή 4.Μια ζωή την έχουμε 5.Ο Ατσίδας 6.Μια Τρελή Οικογένεια

Δίσκοι,ξένοι
1.Bruce Springsteen,Nebraska 2.Nick Cave and the Bad Seeds,Tender Prey 3.Nick Drake,Pink Moon 4.Violent Femmes 5.Tindersticks 6.Jeff Buckley Grace 7.The Velvet Underground

Ελληνικοί...
1.Οδός Ονείρων,Μάνος Χατζιδάκης 2.Το χαμόγελο της Τζοκόντας 3.Μυθολογία 4.Πολιτεία Μίκης Θεοδωράκης 5.Κυκλοφορώ και Οπλοφορώ, Σταμάτης Κραουνάκης 6.Μαμά Γερνάω
7.Ένα,Σωκράτης Μάλαμας 8.Αγία Νοσταλγία,Θανάσης Παπακωνσταντίνου 9.Σκουριασμένα Χείλια,Σταμάτης Κραουνάκης

Βιβλία
1.Λολίτα,Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ, 2 Το Τύμπανο, Γκύντερ Γκρας 3.Το Ακριβό Φαρμάκι,Μαίρη Γουέμπ 4.Αυτόχειρες Παρθένοι,Τζέφρευ Ευγενίδης 5.I know this much is true,Wally Lamb
6.Sunday Morning in the Centre of the World,Louis De Bernieres 7.Και η βρόχα έπιπτε στρειτ θρου,Γιώργος Ζαμπέτας 8.Ελληνική Μυθολογία,Νίκος Τσιφόρος

Προδοθήκαμε πάθαμε ανόσια.(Εντελώς άσχετο με την περίσταση.Απλά το άκουγα πριν λίγο.)
Αν έβαζα τα κλάματα,όλα θα ήταν πιο εύκολα.Να λιώσω στο δάκρυ ρε παιδί μου.Να τελειώσω το γκουμουτσέ πακέτο χαρτομάντιλα,να φάω δυο κουτιά σοκολατάκια,να ακούσω κανα κοψοφλέβικο,να δω καμιά γκομενίστικη ταινία και να πω,παρακάτω.
Αλλά που,μιλάμε για μένα,έτσι;Δηλαδή για μια καθαρόαιμη τρελή.Που πάνω από όλα την πειράζει το ανικανοποίητο.Τίποτα πιο συγκεκριμένο.Το ανικανοποίητο.
Να μη σε χωράει το πετσί σου.Να θες να σαι αλλού και όταν πας αλλού,να θες να ξαναγυρίσεις εκεί που ήσουν πριν.
Να σου κάνουν φιλοφρονήσεις και εσύ να σηκώνεις το φρύδι.
Η χρειάζομαι ψυχίατρο,ή ένα γερό χέρι ξύλο.
Σήμερα είμαι δυσλεξική.Δεν μπορώ να εκφραστώ με τίποτα.
Τα μεγάλα γεγονότα δεν με επηρρεάζουν,αλλά μπορώ να γίνω έξαλλη με τα μικρά.Τα ευτελή.Τα άνευ σημασίας.
Ωραιότατα μου το χε πει ένας συγγραφέας και δεν το πίστεψα εγκαίρως.
Αυτός που γράφει έχει σαφώς μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτόν που δε γράφει.
Και δεν τον πίστεψα η αφελέστατη...

Ιστορία μικρή.
Θα πηγαίνω ξανά και θα σε συναντώ
σε άγνωστες πόλεις με βήμα κρυφό
από τότε που βγήκα ένα βράδυ υγρό
και σ' αναζητούσα,κορμί μου ζεστό

Σε θυμάμαι να μπαίνεις στο μπαρ το μικρό
στην άκρη του δρόμου με μαύρο παλτό
κι εγώ να σου τάζω το σώμα μου αυτό
απόψε μαζί σου θα το μοιραστώ

Μα ακόμα δε μου συγχώρεσα
πως ακόνισα τη λάμα αυτή
που τόσο βαθιά μας χαράζει
φιλί να στάζει
και φως πορφυρό

Θα πηγαίνω συχνά και θα σε συναντώ
στο σπίτι εκείνο,στο δωμάτιο αυτό
που έγειρες πάνω μου κι είπες μα εγώ,
χωρίς να σε ξέρω,γιατί σ'αγαπώ

Σε θυμάμαι να στέκεις στην πύλη μπροστά
του Αγίου Στεφάνου μια μέρα μετά
κι εγώ να χω ακόμα στα χείλη μου απαλά
τη γεύση σου εκείνη,κορμιού που διψά..

Πρνούν πολύ μιζέρικα τα νιάτα μας τα έρμα..αλλά είναι ωραία.Βρέχει.Βρέχει ευρωπαικά κατά μια έννοια.Η κερασιά μου έβγαλε μικρά ανθάκια,λευκά,ρουφούν ηδονικά τις σταγονίτσες.
Στο μπάνιο ρούχα να μουλιάσουν για να πλυθούν στο χέρι.Έρχεται Πάσχα.Θα αναστηθούμε;
Δε βαριέσαι.Τι χρώμα μαρκαδόρος θα σουνα;Διάφανος...
Κουλό,δε βαστάω,διώχνω!Γεια σου Σταμ!
Κι ας στο διάβολο καημέ,στη ζωή την εμπριμέ!

Συνεχίζω την ιστορία..
Μαλώσαμε την τελευταία χρονιά,κλασικές γυναικείες ζήλειες,ανταγωνισμός;Δεν θέλω να πω παραπάνω.Δεν θέλω να ευλογώ τα ανύπαρκτα γένια μου,αλλά έκανα μια προσπάθεια,χωρίς αποτέλεσμα,να τα ξαναβρούμε.Άμα ραγίσει το γυαλί;Δεν ξέρω.
Δεν κάναμε την αποφοίτηση όπως σχεδιάζαμε,το πάρτυ μετά,η Νίκη θα φορούσε τζιν όπως πάντα,η Κωνσταντίνα μαύρο φόρεμα με τα μαλλιά ψηλά,εγώ κατάλευκο με λίγο γκλίτερ στα μάγουλα,θα πίναμε σαμπάνια με το πτυχίο ανά χείρας.
Μαθαίνω νέα τους από την Ελένη.Η Ελένη είχε αποφοιτήσει,ήταν πιο μεγάλη,και έμεινε απ΄εξω.Θέλω να είναι καλά,να είναι ευτυχισμένες,και καμιά φορά όταν βλέπουν μπύρα becks να περνάω φευγαλέα απ΄το μυαλό τους.Σαν σκια...